Lees voor

Week tussen bakstenen en cement

08-11-2011 00:00
0 reacties

WOUDRICHEM - Ze zou zelf niet zo snel naar een land als Ghana gaan, maar toen Myra Tak via haar werk de kans kreeg om voor Habitat for Humanity naar het Afrikaanse land te gaan, wilde ze niets liever dan dat. ,,Ik dacht, dit moet ik doen, dit is een 'once in a lifetime' kans. En zo vond Myra zichzelf in oktober een week tussen de bakstenen en cement. ,,Ik ging met een overvolle koffer heen en ik kwam met een rugzak vol ervaringen terug'', aldus de junior HRM functionaris bij woningcorporatie SOR.

door Nadine de Kreij

Om hun 25-jarig jubileum te vieren wilde woningcorporatie SOR in Rotterdam iets bijzonders doen. Daarom organiseerde ze een symposium en haalde daarmee geld op voor Habitat for Humanity. Zodat ze ook mensen konden helpen die het minder getroffen hebben. Daarnaast konden werknemers zich opgeven om een week lang in Ghana letterlijk mee te bouwen aan de nieuwe woningen. ,,Ik wilde zo graag mee, maar er hadden zich achtendertig mensen opgegeven en er konden er maar 20 mee. Ik was dus constant aan het hopen dat ik bij de selectie zat.''
De reis
Na het goede nieuws kon de paardenliefhebster beginnen aan de voorbereidingen. Zo moesten er vaccinaties gehaald worden en kregen ze tijdens een voorlichting te horen wat Habitat for Humanity allemaal doet. ,,Ik had nu echt iets om naar uit te kijken. Ik ben zelf erg structureel, maar we wisten tot aan de vliegreis erna toe niet eens naar welk dorp we gingen! Ik liet me dit keer gewoon met de flow meegaan en had zoiets van, we zien het wel.''
Dankzij haar werkgever konden Myra en haar collegae twee dagen eerder naar Ghana om alvast de omgeving te leren kennen. En dat werd zeer gewaardeerd, want zo kon het twintigkoppige team eerst wennen aan de enorme hitte en rondkijken in een paar andere steden en dorpen. ,,We zijn naar Fort Elmina, een slavenfort in de stad Elmina, geweest dat ooit door Nederlanders en Portugezen werd beheerd. Daar werden we gelijk aan gesproken door een groep tienerjongens die wilde weten waar we vandaan kwamen en hoe we heetten. Toen we terug kwamen uit het fort kregen we van die jongens een schelp waarop stond: 'To my Dutch friend ms. Myra. From Joe. Have a nice trip at Elmina Castle' en dan zijn emailadres.''
,,Zo proberen ze geld te krijgen van toeristen. Het schijnt dat als je ze een mailtje stuurt, ze je dan bombarderen met mails waarin ze om geld vragen. Het is hun manier om aan geld te komen dat ze gebruiken voor hun voetbalclub of voor school. Het viel me op dat veel kinderen in Ghana wel gewoon naar school gaan. Dat kon je aan de uniformen zien. Voor elke school een andere kleur. Het was fijn dat we de eerste twee dagen konden wennen aan het land. Daarna gingen we volop aan de slag..''
Habitat huizen
Eenmaal in het dorpje Kumasi aangekomen kon Myra zich installeren in het hotel, wat tot grote opluchting van de Woudrichemse een prima douche en een airco had. Iedere ochtend stond ze om zes uur op om daarna te ontbijten en met een busje driekwartier naar de bouwplaats in Kyelayewere te rijden. ,,Je werd daar als een koningin ontvangen. Er zijn daar in die kleine dorpjes geen blanken, dus je staat gelijk in the picture.''
,,Het dorp was best groot en er waren veel huizen van steen met een stuclaag, maar daar tussen stonden ook weer veel kleine hutjes. De Ghanezen leven vooral buiten, zo koken ze bijvoorbeeld ook allemaal buiten. Habitat for Humanity heeft daar al 150 huizen gebouwd. Wij hebben mee geholpen aan vier van die woningen. Een was al bijna klaar en de andere drie hadden nog maar een rand stenen staan. Toen wij klaar waren was dat ene huis klaar en ontbrak bij de andere drie alleen nog het dak.''
De eerste dag mocht Myra gelijk gaan metselen. Eerst werden de zware bouwstenen via een lopende band van mensen naar de juiste plek gebracht en daarna werd er door de lokale bouwvakkers cement gemaakt. ,,Dan moet je gaan metselen. Maar hoe doe je dat? Blijkbaar gewoon cement op de stenen kletsen, uitsmeren en er een steen opleggen. Ik heb veel respect gekregen voor de lokale bevolking. Het werk was ontzettend zwaar en als wij er aan kwamen waren zij al aan het werk en als wij weer weg gingen, waren zij nog steeds bezig. Daarnaast moeten ze het doen met alleen de basis gereedschappen en recyclen ze echt alles.''
,,De Ghanezen waren snel tevreden en ik heb van ze geleerd dat ik minder perfectionistisch moet zijn. Niet alles hoeft naar mijn idee en ik moet me niet zo snel druk maken. Want wat die mensen daar allemaal mee maken… Ik heb ook veel van mijn kleding en schoenen daargelaten en ik hoop ooit nog eens terug te gaan'', zucht Myra, die met veel vreugde en diepe gevoelens terugkijkt op een levensveranderende ervaring.