Echt Sliedrechts - Zwemles (fin)

Zo ongeveer drie miljoen jaar geleden maakte ik kennis met het fenomeen zwemles. En waar ik drie miljoen tikte, bedoelde ik natuurlijk toen mijn dochter 5,5 jaar was, nu 8 jaar geleden. Ik wist toen al: ik ga hier even moeten zitten met drie kinderen. Niet erg, ik begin graag altijd vol goede moed aan een taak. Maar wat ik niet had voorzien, is dat mijn kinderen (al dan niet ‘inmiddels’) wél van zwemmen houden, maar niet per se aanleg hebben om zwemmen te leren. Tweeënhalf jaar later sloeg ik de deur van het Dordtse zwembad achter me dicht met twee diploma’s voor de dochter.

Zoon L. startte iets later dan gemiddeld met de zwemles. Hij was namelijk bang. Bang om op zijn rug te drijven en de controle over te geven. In welk achterlijk ondiep laagje water ik ook met hem oefende: hij is als zijn moeder op een stoeprand - doodsbang door de hoogtevrees - maar dan dus met water. Ik weet nog dat ik op de redactie een berichtje binnenkreeg van het Sliedrechtse zwembad over speciale zwemles voor kinderen met angst. Ik schreef hem in en juf Corinne (De heldin! Altijd kalm, hoe hard kinderen ook huilen) zorgde ervoor dat de angst snel verminderde, zijn zelfvertrouwen toenam en hij ondanks alle coronauitval toch best nog snel zijn zwemdiploma’s haalde.

Je denkt dan: drie maal is scheepsrecht. Zoon O. begon ook bij juf Corinne. Les 1 en 2 nog huilend, maar voor aanvang van les 3 riep hij: ‘Mam, ik ben niet meer bang hoor, kijk maar!’ en sprong het water in. Mooi, zou je dan denken. Het duurde uiteindelijk toch tweeënhalf jaar (!) voordat dat A-diploma in april in the pocket was. Ik besloot het B-diploma over een andere boeg te gooien en boekte een tienweekse turbocursus. Anderhalf uur zwemmen per keer en vlak voor de zomervakantie afzwemmen. Echt niet dat ik hier na de zomervakantie nog zou gaan zitten. 11 juli was het moment daar. Mijn allerliefste O. nam zijn B-diploma in ontvangst. Ik geloof niet dat ik iemand ooit zo trots, blij en opgelucht heb zien kijken.

En ik geef toe, ik ben óók blij dat dat laatste diploma is gehaald. Niet meer op de bloedhete tribune kijken, niet meer uurtjes werken in het zwembad, niet meer proberen een vochtig kind in zijn kleding te hijsen. Ik vroeg zoon O. hoe blij hij was op de ‘schaal van blij’, waarbij 1 het minst blij is en 10 het meest. ‘Duizend’, vond hij. En ik sluit me daar helemaal bij aan.

Marjanne Dijkstra