Echt Sliedrechts - Rust

Kinderen én vakantie hebben betekent over het algemeen nog meer drukte. Natuurlijk is het heerlijk dat er geen gedoe is met broodtrommels, voetbaltrainingen, scoutingopkomsten en helpen in de bibliotheek op school. Maar vakantie betekent iedereen thuis. Pubers die voor elke keer dat ze iets willen drinken een nieuw glas pakken en snacken op onmogelijke tijdstippen. En “wat kan ik doen dan, want AL mijn vrienden zijn op vakantie”. Dat ze met z’n drieën ook leuk iets kunnen gaan doen, komt niet iedere keer bovendrijven.

De eerste drie weken van de zomervakantie stonden in het teken van werken en ondertussen drie kinderen soort van in goede banen leiden. Mijn man nam wat extra dagen vrij, er werden een soort van schermtijden gehanteerd en ik maakte een groot klusjesschema. Dat bestond vooral uit het voeren van de konijnen, de kat, de vaatwasser in- en uitruimen en een keer per dag stofzuigen. Ik ben normaal al blij als we elke dag aan stofzuigen toekomen, maar in de vakantie werd dus WEL elke dag gestofzuigd. :-) Om het moreel wat op te vijzelen, koppelde ik er een bedrag aan, zodat het een soort van vakantiewerk werd voor de twee die nog geen officieel baantje mogen hebben. 

Daarna werd er vakantie gevierd. Geen klusjes, veel zon en drie kinderen mee om (”ja maar hij/zij is nog niet aan de beurt geweest geweest!”) af te wassen. En eerlijk, drie kinderen waarvan twee puber, levert ook op vakantie gewoon ruzietjes op over van alles en gemopper over de wifi. Maar die zon, spelletjes spelen, lezen en zwemmen: ik kan er wel aan wennen. 

Maar nu. Het nieuwe schooljaar is begonnen. De wekker gaat elke ochtend en de eerste mailtjes van de diverse scholen zijn alweer binnen. En terwijl ik de jongste op school afzet en de middelste uitzwaai voor zijn eerste dag middelbare school (waarbij ik rollende ogen kreeg toen ik vroeg of hij me even wilde appen als hij veilig was aangekomen), heb ik er nog helemaal geen zin in. Ik wil meer van die zomer en meer van die rust.

Maar toen woensdagochtend de deur dichtviel en iedereen in huis ook echt weg was, gebeurde er iets geks. Het huis ademde. Er daalde een stilte neer die bijna tastbaar was. Geen duizend vragen, geen ruzietjes en het huis redelijk aan kant. Alleen ik, mijn koffie en de krant die ik af moet maken. De zomer is voorbij, maar die rust... Daar kan ik wel aan wennen. 

Marjanne Dijkstra