Van hier en daar, van overal - Bas speelt op de contrabas

De meeste mensen kennen wel iemand met de voornaam Bas. Maar een Bas die in een groep muziek maakt met een contrabas komt waarschijnlijk minder voor. Onlangs trof de schrijver dezes een Bas die bas speelde, overigens niet geheel toevallig. In het land ten zuiden van Nederland wonen de Vlamingen. Als die van de een naar de andere plaats gaan of op stap zijn, noemen ze dat ‘op verplaatsing’.Recent was ‘t Schrijverke andermaal op verplaatsing en bezocht in goed gezelschap een oude boerenschuur waaruit muziek klonk, Eenmaal binnengekomen bleek dat er veel volk zat. Het waren bewoners uit het dorp en de directe omgeving. Die mensen zaten daar gewoon gezellig met elkaar te praten over van alles en nog wat, alles wat in het dagelijkse leven kan passeren. 

Om de sfeer verder te veraangenamen was een groep van vier muzikanten bezig. Een gitarist, een dame met een accordeon, een vioolspeler en een contrabas. En die man die de contrabas bespeelde is Bas. De muziek die ten gehore werd gebracht was niet elektronisch versterkt, iets wat je maar al te vaak meemaakt en waardoor het al gauw veel te opdringerig gaat klinken. In dit geval was de bedoeling van de muziek er op gericht op met elkaar te kunnen praten en tegelijk te kunnen genieten van muzikale klanken. Het deed me denken aan Ierse of Schotse volksmuziek met af en toe een Franse musette en andere prettig in het gehoor liggende klanken.

In Vlaanderen is het dan een goede gewoonte er een glas bij te drinken, natuurlijk met mate. Binnen in de schuur heerste de gemoedelijkheid. Buiten was er ook het nodige te doen. Vanwege het begin van de herfst werden er veel appels geperst waarvan het sap meteen geproefd kon worden. Het meeste sap werd gereserveerd voor verwerking tot fruitwijn of dranken die na destilleren worden verkregen. Op hetzelfde erf, ook buiten, staat een apart huisje dat dienst doet als bakkerij voor brood en speculaas. Hier wordt echt brood gebakken zonder toevoegingen of kunstgrepen. Een eerlijk product zoals bakkers dat vroeger maakten. Stevig brood en goed doorbakken op een stenen vloer, verhit met dorre takken.  

En ondertussen speelde Bas onvermoeibaar op zijn contrabas. Terwijl de geur van vers gebakken brood om de neus kringelde bestelden we zo af en toe een vorstelijke pint. Maar ja, in zulke situaties vliegt de tijd en moet men weer aanstalten maken huiswaarts te keren. Vooruit maar, als het brood op is gaan we weer. 

‘t Schrijverke