Echt Sliedrechts - Homo

Laat ik beginnen met het niet vrijpleiten van mezelf. Ik ben namelijk niet altijd zoetgevooisd, waarbij er krachttermen uit mijn mond kunnen komen. Of zoals mijn moeder wel eens zei: ‘Van een journalist verwacht ik een betere woordkeuze.’ Zoals dat gaat met voortschrijdend inzicht, en ook mijn moeder is niet foutloos, in dit geval heeft ze - terecht - gelijk. Ik probeer daar wat aan te doen, want schelden lucht misschien soms op, het is niet heel erg sjiek. 

Maar er zijn een paar dingen waar ik wel een hekel aan heb, ‘scheldgewijs’ dan. Ik zal nooit schelden met ‘kanker’ of ‘homo’. Ik schrok me pas ook weer kapot toen ik op het schoolplein van de basisschool een achtstegroeper hoorde schelden met ‘homo’. Ook op het voetbalveld en op straat hoor je homo vaak als scheldwoord. Die ziekte komt daar ook aan bod, maar daar gaat het vandaag niet over. Nu betekent ‘homo’ in eerste instantie ‘mens’, maar wordt het ook gebruikt als afkorting voor ‘homoseksueel’, de geaardheid waarbij mannen houden van mannen. 

Nu ben ik ervan overtuigd dat je aan je geaardheid niets kunt doen. En - nu begeef ik me op glad ijs, misschien ook als moeder van drie kinderen - ook als pedofiel (iemand die een seksuele voorkeur heeft voor kinderen) kun je daar niets aan doen. Wat je met die geaardheid dóet - want zoals we allemaal weten is seks tussen volwassenen en kinderen strafbaar - dáár kun je wel iets aan doen. Maar in alle andere voorkomende gevallen is dat dus niet nodig, want zolang er toestemming is tussen twee volwassen mensen, is iedereen vrij om te doen wat hij of zij of hen wilt.

Afgelopen zaterdag werd de regenboogvlag gehesen in Sliedrecht. Online komen daar dan toch weer heel veel reacties op, zowel op de Facebookpagina van de gemeente Sliedrecht als die van Het Kompas Sliedrecht. Misschien ook wat gelinkt aan de onrust in het dorp met de komst van een azc en de politici die daar de vlag hesen maar ik citeer voor u: ‘Kinderlokkers vlag weg ermee’, ‘stoppen met die onzin’. ‘die regenboogvlag komt me de strot uit’ en ‘Ik wil graag een tafel zijn. Zo leuk dat ik dat eindelijk mag wezen’. En zo gaat het nog even door.

Begrijp me goed: ik zou graag willen dat die hele coming out dag niet nodig is. Dat mensen lekker hand in hand kunnen lopen en elkaar op straat kunnen kussen. Of je nu man en vrouw, man en man, vrouw en vrouw of - zoals sommige mensen dus - tafel en tafel bent. De realiteit is dat ‘homo’ nog steeds als scheldwoord wordt gebruikt, dat mensen die op hetzelfde geslacht vallen of zelf denken in het verkeerde lichaam te zijn geboren nog steeds worden gediscrimineerd en buitengesloten en dat een heel groot deel van ons land helemaal niet zo tolerant is als we doen voorkomen. En dat kan ik als mens - in welke rol dan ook - niet accepteren. Binnen de grenzen van de wet is liefde gewoon liefde. Als je daar niet steeds zo over zeikt - sorry ma! -  hoeft niemand meer die vlag te hijsen.

Marjanne Dijkstra