Ontroerend verteltheater over ‘Baggermeisje’ in baggermuseum in Sliedrecht

SLIEDRECHT Het verteltheater ‘het Baggermeisje’ in de WOW keet bij het Baggermuseum was zaterdagmiddag vooral ontroerend. Niet alleen door de aanwezigheid van het baggermeisje Marie van den Herik-Boogaard zelf, maar ook omdat ze meezong met het liedje van de ‘strontmeisjes’ in het Jappenkamp dat ze samen met haar zus Alie maakte om zo de moed erin te houden in die zware tijd.

Het verteltheater over het baggermeisje was ook een echo vanuit het verleden; want zelfs anno 2026 is de grondstoffenwinning van tin onmisbaar. Niemand kan immers meer zonder mobiele telefoon - gemaakt uit kostbare metalen - en net als voor de Tweede Wereldoorlog wordt daarvoor altijd naar tin gebaggerd in Indonesie. Op het eiland Billiton wemelt het van de lege tinmijnen, het wordt daarom ook wel een dood eiland genoemd. Het baggermeisje Marie en haar zusje Alie reisden samen met haar ouders in 1938 met de tinbaggermolen Karimata naar dat eiland. Ze woonden er vorstelijk in een mooi huis met bedienden, maar daar kwam abrupt een einde aan toen ze tijdens de Japanse bezetting in een kamp terecht kwamen. 

Het decor van het Verteltheater 

Hannie Visser-Kieboom

MUISSTIL

,,Dit is het verhaal van een meisje van tien jaar uit Sliedrecht”, zo begint verhalenverteller Guido de Bruin zaterdagmiddag in de WOW-keet. Deze zit afgeladen vol en tijdens de voorstelling is het muisstil. De Bruin heeft het verhaal al vaker verteld aan leerlingen in het middelbaar onderwijs, maar deze keer heeft hij een volwassen publiek voor zich. Met slechts een minimaal decor, maar met een verhaal over de wereld van tin baggeren, een stukje koloniale geschiedenis, de Japanse overheersing van Nederlands-Indië en de actualiteit van grondstofwinning voor smartphones luistert iedereen geboeid mee. 

Lees ook

De Sliedrechtse Marie (96), het meisje van beton, overleefde het Jappenkamp

 

STRIK

Met de avonturen van een tinnen soldaatje wordt de verbeelding door De Bruin nog meer geprikkeld. Tussendoor worden beelden getoond van de tinbaggermolen. Ook het zware werk dat de twee zussen in het Jappenkamp moeten doen komt aan bod in zijn verhaal. Hij zingt zelfs het liedje dat de zussen tijdens het legen van de stronttonnen zelf zongen; Marie was toen zestien jaar. Ze droeg tot haar eigen ergernis nog steeds zo’n ‘stomme’ strik in haar haar, maar dat bleek haar redding om niet door de Japanse bezetter te worden uitgekozen als ‘troostmeisje’.

De zussen Marie en Alie, die beiden het Jappenkamp overleefden

JAPANSE ERESCHULDEN

In 1946 keren Marie, Alie en haar ouders weer terug naar Sliedrecht. Inmiddels is Marie 97 jaar en schreef ze haar verhaal al eens op voor de stichting Japanse ereschulden. Ook praat ze nog regelmatig over die tijd, dat nu door middel van storytelling tot leven wordt gebracht door verhalenverteller Guido de Bruin. In het Baggermuseum zelf kan het publiek nog een kijkje nemen bij de replica van de tinbaggermolen Karimata, waarmee het allemaal begon.