Twee koffietesten uit Sliedrecht: in koffiesferen

Baristaman Geert-Jan van der Molen vertelde ‘dat de omgeving, ontvangst en sfeer mede bepalen of een koffiemoment geslaagd is’. Daarom bezochten wij twee koffiezaken en keken naar de totaalbeleving.

Tikkie Bijzonder heeft een ruim terras met grote parasols. Op het moment dat ik er neerstrijk, is het bloedheet. Ik vraag de ober: ,,Wat is jullie lekkerste koffie? Welke raad je mij aan?”

,,Cappuccino.”

,,Waarom?”

,,De smaak is goed.”

,,Oké. Laat ik die nemen.” Even later komt de ober terug en vraagt ‘of ik iets wil eten’.

‘Nee, ik drink alleen een koffie.’

Mijn bestelling wordt even later door een serveerster gebracht. Koffie met een kokoskoekje. De cappuccino heeft een goede schuimlaag. Bij de eerste slokken proef ik direct veel melkschuim. De ober vraagt ‘of het een goede tip was’. Ik knik. ``

Het terras is afgeschermd met een glazen wand en het winkelend publiek flaneert over de Kerkbuurt. Vanachter mijn zonnebril gluur ik ongemerkt naar de voorbijgangers. Een stelletje op het terras spreekt een passant aan die met twee grote witte pakketten voorbij loopt. ,,Geen toiletpapier meer?’’ roept de man vanaf het terras. Geen schaamrood voor de aangesprokene. Hij buldert hard met het echtpaar mee. Intussen is het koffiebodempje bijna lauw. De cappuccino had iets heter geserveerd mogen worden. Ik zie de ober weer naar mijn tafeltje schuifelen en zijn hand gaat over de tafel naar mijn kop en schotel. Ik geef aan ‘dat ik het koekje nog wil opeten’. En, de laatste schuimslok lust ik ook nog. Ik zit er net een kwartier. Ik blijf nog even zitten. Er komt een oudere vrouw met een rollator aan. Naast haar loopt een jongere vrouw. Ze gebaren druk naar elkaar dat ze naar binnen willen. Daar zal het ongetwijfeld koeler zijn. De rollator gaat gemakkelijk over de drempel heen. En er komt een ouder echtpaar het terras opgelopen. ,,We hebben gereserveerd”, zegt de man. ,,Zoek maar een plekje uit”, zegt een van de obers. ,,Lekker rustig op het terras”, mompelt de vrouw. Voor mij is het tijd om af te rekenen.

Tikkie Bijzonder werkt met mensen die een beperking hebben. Deze lunchroom heeft dus een bijzondere maatschappelijke functie.

NEW BELLEVUE RESTAURANT

Weer tijd voor koffie. De zon schijnt. De lucht zindert. Een plekje aan de waterkant is nog vrij. Wat een geluk. Uit beleefdheid loop ik even naar binnen en zeg ‘dat ik een koffietje wil doen’. De serveerster heet mij welkom en zegt ‘dat ik een plekje uit kan zoeken op het terras en dat ze zo bij mij komt’. Ik plof neer op een bank in de hoek aan het water. Even later vraag ik de serveerster ‘welke koffie ze me aanraadt’. Wederom een cappuccino. Akkoord. Ze vraagt ‘of ik alleen ben en een lunch wil’. Nee, alleen een koffie. Ik vraag haar ‘of ze het een beetje uithoudt in de hitte’. ,,Het wordt vanzelf weer sluitingstijd”, zegt ze met een grote glimlach. De koelte van het water en de schaduwrijke bomen geven net die extraatjes waardoor je het beter uit kunt houden op een terras in 30 graden +.

Een goede eerste dikke schuimslok. Verder nippend blijkt het een dikke vaste schuimlaag. De latte art vervaagt snel.

Het terras zit vol. Op de achtergrond gromt een aggregaat. Het geroezemoes van de terrasbezoekers maakt me slaperig. De schepen, motorboten en jetski’s die langskomen zijn een aangename afleiding. Ik volg met mijn ogen de kronkelende wandelpaden op ‘de heuvel’ aan de overkant. Een directe waterbusverbinding met het restaurant zou ideaal zijn. Ik neem een hap van het roomboter koekje. Het stipje chocolade middenin is gesmolten.

New Bellevue was eind mei een jaar opnieuw geopend. Voorheen heette het restaurant Bellevue. Het pand stamt uit de jaren dertig van de vorige eeuw.