Naam: Maya Visser

Leeftijd: 38

Woonplaats: Sant Joan de Moró (Castellón), Spanje

Met wie in het buitenland: 

,,Ik heb hier mijn huidige partner ontmoet, José Miguel García Carnicell en we hebben twee kinderen Laura (5 jaar) en Sara (1,5 jaar).

Sinds wanneer in het buitenland: 

,,Ik ben in 2010 naar Spanje verhuisd. Ik heb eerst in Barcelona gewoond en toen in Castellón."

Waarom vertrokken?

,,Ik doe hersenonderzoek over geheugen en geheugenproblemen. Ik kon in Barcelona en Castellón interessant onderzoek doen. Eigenlijk zou ik maar twee jaar gaan en was het de bedoeling om terug naar Nederland te gaan. Toen leerde ik mijn huidige man kennen en ben ik hier gebleven."

Waar heb je nog meer gewoond?

,,Ik heb 3 jaar in Manchester in Engeland gewoond (van 2006 tot 2009) en 8 maanden in Sydney, Australie (in 2003/2004)."

Wat mis je het meest aan Sliedrecht?

,,Mijn familie en nu ik kinderen heb ook de kinderboerderij en de mooie natuurlijke speeltuinen. Die heb je hier in Spanje niet."

En wat mis je het minst?

,,De regen!"

Kun je Sliedrecht vergelijken met de stad waar je nu woont?

,,Nee, Sliedrecht is naar mijn mening mooier. De oude huizen en de dijken zijn in goede staat behouden, terwijl hier veel nieuwbouw is. Er zijn in de buurt wel kleine dorpjes hier die ook heel mooi en authentiek zijn."

Heb je nog contact met mensen uit Sliedrecht?

,,Naast mijn familie eigenlijk bijna niet meer. Ik ga nog om met een oude schoolvriendin die ik bezoek als ik in Sliedrecht ben. Af en toe heb ik ook nog contact via Facebook met andere schoolvriendinnen, maar dat is uiteindelijk toch allemaal verwaterd."

Hoe is het tijdens deze rare bizarre tijd in Spanje?

,,Spanje heeft samen met Italië volgens mij de strengste regels. We mogen alleen naar buiten om eten te kopen (één persoon) of te gaan werken als je werk van essentieel belang is. Deze week zijn bepaalde bedrijven weer van start gegaan, zoals bouwbedrijven en grote industrieën, maar zelfs dat was allemaal stil gelegd. Er worden hoge boetes uitgedeeld als je je niet aan de regels houdt. De politie spoort zelfs mensen op die alleen in de bergen gaan wandelen waar niemand te bekennen is. Ik moet zeggen, dat ik dat een beetje overdreven vind, omdat ze dan toch ook het virus niet kunnen verspreiden. De meeste Spaanse mensen staan erg achter het besluit van de overheid en ieder doet zijn best om zich eraan te houden en elkaar moed in te spreken. Zo gaat iedereen om 20.00 uur naar buiten om te klappen voor het medisch personeel. Dat geeft een samenhorigheidsgevoel dat de mensen nu nodig hebben."

Wat doe je om de verveling van de thuisisolatie tegen te gaan?

,,Mijn man en ik moeten allebei van huis uit werken en dat is moeilijk met twee kleine kinderen. We hebben dus geen tijd om ons te vervelen. We proberen zoveel mogelijk spelletjes met de kinderen te doen en gymnastiek en dansen met YouTube om ze te laten bewegen. We bellen veel naar mijn moeder en broer in Nederland via internet zodat we videobeeld hebben. Het helpt om contact met elkaar te houden. Mijn oudste dochter van vijf belt ook één of twee schoolvriendjes per week."

Mis je nu nog meer familie en vrienden in deze tijd?

,,Ja. Mijn moeder zou in mei bij ons op bezoek komen en wij zouden in de zomer naar Sliedrecht komen. Dat gaat nu waarschijnlijk allemaal niet door en dat is moeilijk. Mijn kinderen zijn nog jong en mijn moeder en broer willen ze graag vaker zien."

Kun je het iedereen aanraden om te emigreren?

,,Het is een hele goede ervaring om in een andere cultuur te wonen. Je leert kritischer naar je eigen cultuur te kijken. Uiteindelijk mis je altijd wel dingen uit je eigen land. In Nederland is iedereen altijd heel erg direct en je weet meteen waar je staat. Dat mis ik soms. Ook is iedereen altijd op tijd en dat is hier wel even anders. Dat is wennen. Maar er zijn ook dingen die ik in de Spanjaarden waardeer. Hier is iedereen veel behulpzamer. Als je een keer een foutje maakt, dan proberen ze je te helpen. In Nederland vinden mensen vaak dat het je eigen schuld is en dat je geen hulp verdient. Ik zou het iedereen aanraden om in ieder geval een jaar naar een ander land te verhuizen om een andere cultuur te leren kennen. Ik zou het denk ik wel moeilijker vinden om naar een cultuur te verhuizen buiten Europa."

Kom je nog vaak in Sliedrecht?

,,Zo'n twee keer per jaar."

Wat is echt een mentaliteit uit Spanje?

,,Zoals ik al eerder zei zijn Spanjaarden erg behulpzaam en wat flexibeler dan Nederlanders. Daar staat tegenover dat ze minder georganiseerd zijn en dat is soms lastig in het gewone leven en ook op het werk."

Wat eten ze het liefst in je nieuwe land?

,,Alles. Spanjaarden houden van goed eten en de meesten zijn hele goede koks. Ik woon nu in de buurt van Valencia en daar komt de paëlla vandaan. Dat is dan ook erg populair hier."

Heb jij al (rare) gewoontes overgenomen?

,,Niet echt. Het enige wat ik kan bedenken is dat het hier heel gewoon is om elk weekend met de hele familie te eten. Opa en oma koken voor de kinderen en kleinkinderen en de maaltijd duurt dan ook een hele dag. Dat is heel anders dan in Nederland waar je het weekend veel meer tijd met vrienden doorbrengt en je misschien alleen op de koffie gaat naar je ouders. Een andere gewoonte die ik hier erg leuk vind is dat kleine kinderen gewoon mee gaan naar feesten en naar restaurants. Zo is het gebruikelijk om kleine kinderen na twaalven nog buiten te zien (in het weekend). Kinderen horen er hier meer bij. In Nederland worden kinderen in een restaurant vaak als onruststokertjes gezien. Als hier een baby huilt in een restaurant dan wordt dat gewoon als normaal gezien en doet niemand daar moeilijk over. Dat maakt het leven voor ouders wat makkelijker. Dat komt waarschijnlijk ook doordat de maaltijden erg goedkoop zijn hier. Een driegangen menu kost vaak 10 euro. Ik kan me best voorstellen dat als je 40 euro betaalt voor je maaltijd dat je dat alleen voor een speciale gelegenheid doet en dat je dan niet naast een huilende baby wil zitten. Hier gaan veel mensen dagelijks uit eten."

Heb je nog een leuke anekdote?

,,Hier in Spanje is het verschil tussen mannen en vrouwen groter dan in Nederland als het over bepaalde taken of sporten gaat. Zo is het in Nederland heel gewoon dat vrouwen mountainbiken, maar in Spanje niet (ook al begint dat nu te veranderen). De eerste keer dat ik met een groep mountainbikers meeging schrok ik dan ook best wel toen ik merkte dat ik de enige vrouw was met zo'n 25 mannen. Daar kwam nog bij dat ik de taal nog niet kende en het gebied ook nog niet. Toen we halverwege stopten om te eten en drinken (iets wat ik ook niet van tevoren wist) dacht ik na twee biertjes en een carajillo (koffie met cognac) dat dit misschien niet zo'n verstandige situatie was. Ik was ver van huis en wist dat ik niet zelf de weg terug kon vinden en dat in combinatie met alcohol was misschien niet zo verstandig. Gelukkig was iedereen erg aardig en hebben ze me niet achtergelaten in de bergen. Ondertussen zijn het goede vrienden geworden en word ik geaccepteerd. Ook al blijven ze het niet leuk vinden als ik een keertje harder fiets of beter kan afdalen."