Kees is al heel lang vrijwilliger. Bijvoorbeeld voor het wekelijkse Praathuis dat hij 30 jaar geleden oprichtte in wat nu een PKN kerk is in Gorinchem. In het verleden vooral in het Amanuensesgilde dat hij 35 jaar geleden oprichtte en inmiddels 51 middelbare scholen omvat met 109 leden. Maar ook in het Veteranencafé, dat hij opzette 18 jaar geleden omdat hij veteranen van verschillende leeftijden en onderdelen bij elkaar wilde brengen. ,,Zelf heb ik bij de marine gediend. Ik vind ik het ook fijn om bij het Veteranencafé aan te schuiven. Jonge en oude veteranen komen bij elkaar. In het begin waren er veteranen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, die verhalen waren interessant. Er kwamen ook veel Indië en Nieuw-Guinea veteranen en veteranen die op andere vlakken actief zijn geweest.”

HEEL BIJZONDER Zijn tijd in militaire dienst, in Nieuw-Guinea, is voor Kees duidelijk nog heel bijzonder. Het is een periode uit zijn leven die hij niet snel vergeet. ,,Het blijft indruk maken. Het vormt je in zekere zin. Ik heb veel van de wereld gezien en zo zie je hoe het anders kan: hier zeur je over dingetjes, terwijl ze bijvoorbeeld in de sloppenwijken van Bombay werkelijk niets hebben. Wanneer je weer terug bent in Nederland, zeur je vervolgens niet meer om zaken die er eigenlijk niet te doen. Dat heb ik van die tijd geleerd. En meer, want je leert ook over discipline, saamhorigheid en vertrouwen op elkaar.”

Je praat veel met elkaar over de tijd waarin je in dienst bent geweest, maar zeker ook over andere dingen

Kees, die getrouwd is en drie kinderen heeft, diende op vier verschillende onderzeeboten en bezoekt al 50 jaar de reünies van de onderzeedienst. ,,Het is een aparte, niet al te grote wereld. Wat deze mensen met elkaar bindt, is het kameraadschap. Je bent op elkaar aangewezen geweest. Die reünies vind ik echt fijn. Ik probeer zoveel mogelijk mensen te spreken. Sowieso wel, ook bij het Veteranencafé. Je praat veel met elkaar over de tijd waarin je in dienst bent geweest, maar zeker ook over andere dingen. Het grappige is dat bij het café, dat normaal gesproken maandelijks plaatsvindt in PoGo in Gorinchem, bijna niemand van elkaar weet wat ze maatschappelijk deden. Omdat dat niet belangrijk is.”

Als Kees naast zijn vrijwilligerswerkzaamheden tijd over heeft, dan is hij te vinden in zijn volkstuin. ,,Mijn vrijwilligerswerk valt best wel mee qua tijd die je eraan kwijt bent. Het was fijn om in de coronatijd in de tuin bezig te kunnen zijn. Ik woon op een flat, dus dan is zo’n tuin welkom. Als het mooi weer is, zit ik op de tuin. Daar klim ik nog zo het dak op; fysiek ben ik nog 100 procent.”

door Eline Lohman