Gemeentehuis Sliedrecht waar de trouwpartij plaatsvond.
Gemeentehuis Sliedrecht waar de trouwpartij plaatsvond. Sliedrechts Dialect

Getrouwd in 1943 (2)

Sliedrechts Dialect

SLIEDRECHT Vleeje week heb u al wat kanne leze over aalle voorberaaijinge voor ons trouwe en over ’t gebeure in ’t gemêêntehuis.


Iederêên zal vàzellef wel z’n aaige herinneringe hebbe bij z’n trouwdag, mor bij ons bleef aaltijd hange dat d’n amtenaer zô stotterde tijdes z’n toespraok en dat de blomme en linte van ’t bruidsboeket van pepier wazze. Aalles was netuulijk aareg spannend, mor d’r mos nog meer komme wat ons best wel zenewachtig maokte: met de koets op de pont over de Maarewede van Paopendrecht naer Dordt om daer naer de fotograef te gaon.

Wat ’n bekijks hadde me bij dien overtocht. Die fotomaoker hà bepaold z’n dag nie, want toe de foto’s klaor wazze, bleek dat ‘r in d’n hoed, gelêênd và m’n zwaoger, een paor deuke zatte en de kouse và m’n bruidjie wazze hêêmel verrimpeld. Achteraf denk ‘k dat de rek uit ’r sjerretellechies was. Och, och, dat had ’n goeje fotograef toch motte zien?


PITTO Toe me trugkwamme uit Dordt zat de femilie thuis al aan de pitto. Nou mò je nie denke dà ze daer dronke van wiere, want dat pitto was suregaotkoffie. Veul fêêste was t’r in die tijd nie bij, want ‘r was nie veul te krijge en bekant aalles was op de bon. Naedà we een maond of drie bij m’n zuster ingeweund hadde, konne me een aander huis hure van ’n ouwe schipper. Hij êên kaomer en wij de rest. De keuke gebruikte we gezaomelijk.


TROUWPAK Oh ja, jaot, dà blaauwe trouwpak hà ‘k laeter, nae m’n trouwe, nog is aangedaen. Op de trugweg krege me toen ’n flinke regenboi. Nou, dan denk ie dà dat pak wel weer goed op zel drôôge. Belnêênt, toen ’t drôôg was, was de kleur ok weg en ’t pak was temet wel ’n maetjie of vier klaainder geworre. ’t Lekende meer op ’n baolzak as op ’n kestuum. Toe we net zô ’n bietjie op dreef wazze, mos ‘k weg, naer Duitsland. Daer hè ‘k nege maonde in de buurt van Berlijn gewaarekt. Gelukkig ben ‘k ‘r goed deurgerold en ben ’k in maert ’44 mè verlof gekomme. Ik ben toe nie meer truggegaon, mor ben ondergedoke. Meschie maok ‘k daer ok nog wel-is een verhaoltjie over. Wie weet?


[J. F. W. Görtemöller