Kelly Petrie
Kelly Petrie Richard van Hoek Fotografie
Echt Slydregts

Klusperikelen deel 2

Column

Ik klus, jij klust, wij klussen

Sinds een paar weken start mijn weekend met een flinke wandeling van Sliedrecht naar onze buurgemeente. In de schemer en met ferme pas probeer ik mij voor te bereiden op de dag die komen gaat. 

Het nieuwe, maar oude gekochte huis ziet eruit als een camping die ternauwernood de complete Amsterdamse probleemjeugd heeft overleefd. De muren kaal van al het vergeelde behang, de openhaard is gesloopt, de wc is nu een Frans toilet en de trappen zijn ontdaan van een dikke laag vloerbedekking. De betonnen muren met hier en daar nog restjes papier, traptreden met dikke lijmresten en vensterbanken bedekt onder een dikke laag schuur en sloop stof die schreeuwen om een dosis liefde, staren je tegemoet.

Ondertussen is het keuzestress. Wikken en wegen, twijfel en brainstormen over hoe alles weer op te bouwen. Vol goede moed begin je dan. Behang en muur kleuren uitzoeken. Wat gaan we doen? Waar halen we dat? hoeveel gaat het kosten? 

Gelukkig ben ik behept met een man waaraan het klussen wel besteed is. Dit dan weer in tegenstelling tot keuzes maken. Heeft corona voor hem dan toch nog een voordeel. Alles wat je uitkiest heeft een levertijd van minimaal een jaar of twee, dus genoeg tijd om alles nog eens af te wegen, zelfs af te bestellen en alles opnieuw te visualiseren. 

En waar je dan soms nog enthousiast aan begon, eindigt niet altijd in diezelfde trant. 

Gelukkig zijn er dan altijd nog de kinderen. Want daar waar ik dacht dat de grootste uitdaging lag (lees kleuters zoet houden en er voor zorgen dat de EHBO doos dicht kan blijven in een bouwval) valt me dan weer alles mee.

‘Wat stoer papa’, hoor ik de oudste zeggen als de vloerbedekking net uit zijn nieuwe slaapkamer is getrokken en het grijze beton tevoorschijn komt. ‘Ik denk dat ik hier wel lekker kan voetballen.’ 

O ja, het zijn er inmiddels vier. Vier afgebroken nagels. Wordt vervolgd.

Kelly Petrie