Echt Sliedrechts: Slapeloos

19 februari 2026 om 09:22 Lokaalnieuws

Mijn kleinzoon kwam slapen zodat zijn ouders een nachtje door konden slapen, het was nodig. Half één werd ik wakker omdat hij huilde en niet een klein beetje, maar de volumeknop stond meteen op standje burenruzie. Toen ik slaapdronken de slaapkamer in liep had ik geen erg in het speelgoed wat nog op de grond lag omdat mijn kleindochter er had zitten spelen. Er stonden van die diertjes die tegelijk licht en geluid maken terwijl ze in de rondte draaien. Uiteraard stapte ik op één van die diertjes die vervolgens alle anderen aan tikten waardoor ik in een soort festival van licht en geluid stond. Ik had mijn bril niet op dus kon ik de knopjes niet vinden om ze uit te doen en er zat niks anders op dan het uitzitten.

WEER RAAK

Gelukkig kreeg ik mijn kleinzoon vrij snel weer stil en mijn eigen hartslag weer onder controle. Om vijf uur was het weer raak, maar deze keer mocht hij een flesje, alleen dat moest ik nog wel even klaarmaken. Ondertussen leek het alsof het luchtalarm af ging en toen ik met het flesje  aan kwam lopen viel hij op de fles aan of hij al zes weken niet gegeten had. Hierna was hij gelukkig ook meteen tevreden en sliep hij (tot mijn grote opluchting) meteen weer verder. Zelf kon ik niet meteen weer slapen en mijn gedachten dwaalden af naar moeders van baby’s waar geen eten is. Of waar het oorlog is. Wat als jouw baby ligt te krijsen van de honger? Hoe zou dat voelen? Ik kreeg de slaap niet meer te pakken en kon mijn gedachten niet meer stilzetten. Op social media lees ik heel veel meningen over de komst van het AZC. Sommigen keihard, sommigen wat genuanceerder. Ook ik heb dochters en deel de zorgen over onveiligheid. Mensen die hierheen komen met kwade bedoelingen mogen wat mij betreft gelijk weer naar huis. Maar geldt dat ook voor de mensen die vluchten omdat ze niet anders kunnen? Omdat het onveilig is in het land waar ze wonen? 

VEEL MIS

Toen in de ochtend de wekker ging had ik geen oplossing voor het probleem gevonden. Er is helaas veel mis in ons land, maar ook in onze woonplaats. Op het gebied van communicatie valt nog veel te verbeteren. Maar we mogen ons gelukkig prijzen dat we (nog) leven in een land waar geen oorlog of honger is. Laten we kritisch blijven, de discussie blijven voeren, maar laten ons niet laten verleiden om een hele bevolkingsgroep in een bepaald hoekje te zetten. Ik heb het geluk gehad dat mijn wieg in Sliedrecht stond, maar niet iedereen heeft datzelfde geluk. Ik hoop dat we vooral menselijk mogen blijven. Mijn kleinzoon sliep lekker uit in zijn warme bed en toen hij wakker werd kreeg hij een lekker ontbijtje. Zoals het hoort. Voor iedereen.

Daniëlle Zwanink