'Kinderen hebben [thuis] een vast gezicht nodig'

10 maart 2026 om 15:00

Blijven hangen in wat misging, het verloop van zaken uitpluizen, zelfmedelijden: bij Priscilla Kraaijeveld-le Pair komt dat er allemaal niet in. ,,Ik kijk nooit terug naar teleurstellingen, maar ga gewoon door. Je leert ervan, baalt even maar pakt dan door. Zaken waarover je geen controle hebt, kun je het beste loslaten.” Die filosofie bracht Kraaijveld al relatief vroeg in de praktijk: ,,Nadat ik de middelbare hotelschool had gedaan, ben ik rechten gaan studeren. Tijdens mijn tweede jaar, ik was toen 21, raakte ik zwanger. Mijn studie heb ik toen stopgezet. Later in mijn leven, toen ik inmiddels al twee kinderen had, heb ik nog geprobeerd om door te gaan met notarieel recht, dat was mijn droom. Maar dat lukte niet, ik heb die droom moeten loslaten.”

Maar zoals gezegd: het glas is nooit halfleeg (,,Het liefst gewoon vol”), dus wist Kraaijeveld ook: er komt ongetwijfeld wel weer wat anders. ,,Vanaf dat moment ben ik me meer met de administratie gaan bemoeien in het bedrijf van mijn man Bertus. Daarbij ben ik ook altijd actief geweest in de ouderraad en de sportcommissie op de basisschool van de kinderen, en tegenwoordig nog steeds op de voetbalvereniging.” Buiten het raadswerk heeft ze zich dus altijd ingezet voor vrijwilligerswerk. Maar: ,,Het moederschap vind ik mijn belangrijkste rol.” Kraaijeveld en haar man hebben drie zoons van 17, 16 en 11. ,,Mijn man en hebben allebei een beetje de ouderwetse gedachte: Moeder is thuis, vader werkt. Zo hebben we dat dan ook altijd gedaan, ik geloof erin dat het een formule is die werkt. Kinderen hebben thuis een vast gezicht nodig. Iedereen doet z’n best, en het moet financieel natuurlijk ook wel mogelijk zijn, maar ik denk dat het voor alle kinderen goed is als er één ouder altijd thuis is. En dat kan ook zeker een vader zijn, overigens.” 

RESPECT Kraaijeveld stelt tevreden vast dat de opvoeding wat haar betreft tot nu toe aardig gelukt is. Haar jongens zijn respectvolle, gedisciplineerde, leuke pubers met wie ze geen al te gekke dingen heeft meegemaakt. ,,Daarom denk ik dat het goed is dat ik thuis was: misschien waren ze anders wél ontspoord. Vergeleken met leeftijdgenoten vind ik dat ze bovengemiddeld respectvol omgaan met anderen. Ze spreken mij ook met u aan. Natuurlijk hebben ze weleens ruzie of moeilijkheden, en ik zeg ook heus niet dat dit dé topformule is, maar er zit wel echt een belangrijke kern in. Daarom kijk ik ook kritisch naar het geluid uit Den Haag, waar wordt aangestuurd op tweeverdieners. Ik heb begrip voor de actuele ontwikkelingen en weet dat dat soms onvermijdelijk is, maar wat doet het met je kinderen?”

Zelf is Kraaijeveld haar moeder tot op de dag van vandaag dankbaar dat zij in een soortgelijke situatie is opgegroeid: haar moeder ging pas meer werken toen Kraaijeveld naar de middelbare school ging. Haar ouders scheidden toen ze jong was en zij woonde tot haar zeventiende bij haar moeder. ,,Ik ben niets tekort gekomen, maar zorgeloos was het niet, ook al deed mijn moeder haar best. Ze hield veel van mijn broertje en mij, maar het was een grote uitdaging om alle ballen hoog te houden. We zaten in de bijstand en hadden een sociale huurwoning in een onveilige buurt, maar ook een moeder die erg beschermend was en veel gevaar zag.” Kraaijeveld bracht veel tijd door met haar oma, die recent, in oktober vorig jaar, onverwachts overleed na een kort ziekbed. ,,Bij haar was ik in mijn veilige wereld. Tot op het laatst was ik daar iedere zondag en een doordeweekse middag.”

GEPEST Die veilige haven is altijd belangrijk geweest in haar jeugd, zeker toen Kraaijeveld werd gepest op school. ,,Ik werd opgewacht en in elkaar geslagen, op de basisschool keerden hele groepen zich tegen mij. Waarom? Daar heb ik nooit antwoord op gehad. Op latere leeftijd ben ik enkele pesters weleens tegengekomen, waarna ze sorry zeiden. Ik heb gezegd: ‘Ik hoop dat je je leven lang last hebt van je eigen gedrag'. Ja, dat zeg ik dan gewoon hoor! Vanaf de middelbare school was het klaar met de pesterijen. Ik was toen ineens het slimste meisje uit de klas en iedereen wilde naast me zitten.”

Kraaijeveld vertelt openhartig over haar leven. ,,Ja, dat zit in me. Ik spreek altijd vanuit mijn gevoel en ben daarin heel vrij en makkelijk. Zo sta ik in het leven, zo zit ik in de politiek en zo voed ik mijn kinderen op: alles moet bespreekbaar gemaakt kunnen worden. Tegen mijn kinderen zeg ik dat als ze het ergens niet mee eens zijn, ze altijd hun mening moeten proberen te verwoorden en in gesprek moeten gaan. Heb je een onvoldoende terwijl je goed geleerd had? Ga naar je docent en praat erover. Niet om een hoger cijfer te krijgen, maar om begrip te creëren; de docent denkt misschien dat je er niets aan gedaan had.”