Column Leon Boer: 'Koekkruimels'

Nieuws

Laatst was ik na zeer lange tijd weer eens op de markt in Sliedrecht. Eigenlijk kom ik daar nooit meer. Het komt er gewoonweg niet van. Daar komt nog bij dat ik eigenlijk van mening ben dat Sliedrecht beter af zou zijn zonder markt. Het is namelijk oneerlijke concurrentie voor alle ondernemers van Sliedrecht die de hele week zo hun best doen om u te helpen. Ondernemers die personeel hebben dat ook in Sliedrecht woont en leeft. Ze huren of bezitten een pand en dragen dus alles bij elkaar breed bij aan de economie van Sliedrecht. De markt, waar zover ik weet geen Sliedrechtse ondernemers staan, laat dus alleen maar geld uit onze economie wegvloeien!

Buiten dat om heeft "onze'' markt ook wel weer wat. Als het weer een beetje meewerkt is het er een drukte van belang. Ik associeer de markt altijd maar met een ding… koekkruimels! Eigenlijk best gek als je bedenkt dat het minimaal twintig jaar geleden was dat ik koekkruimels gekocht had. In het eerste straatje aan de kant van de vishandel staat al zo lang ik mij kan herinneren een kraam met stroopwafels. De mevrouw die de stroopwafels staat te bakken, lijkt ook niets te zijn veranderd de afgelopen dertig jaar. Op een soort ronde plaat gaat een vloeibaar beslag, plaat dicht en eventjes geduld. Als de plaat weer opengaat is er ineens een wafel wat dan één kant van een gigantische stroopwafel wordt.

De geur herken je ook meteen als je ooit op de markt geweest bent. Het water loopt je in de mond. Tegen beter weten in koop je zo'n grote, nog warme stroopwafel, wetend dat je na vijf minuten klem misselijk zal zijn en dat je je tong zal branden aan de warme karamel. De koek komt niet helemaal rond van de bakplaat af en wordt door de mevrouw met een soort ring keurig rond gesneden. De randjes die er dan van af vallen zijn dan de voor mij zo heerlijke en nostalgische koekkruimels. Ze gaan in een wit zakje en vroeger kocht je die voor 25 cent. Toen ik nog een kind was kocht ik van mijn zakgeld twee zakjes. Eentje werd meteen soldaat gemaakt en eentje ging in een trommel voor het weekeind. Misschien is het daar al fout gegaan met mij….

Gevoelsmatig zou ik eens met mijn dochter naar de markt moeten om ook haar deze herinnering door te geven. Een zakje koekkruimels zou toch niet zo veel kwaad kunnen? Gelukkig heeft ze de bouw van haar moeder. Die kan wel een paar zakjes koekkruimels hebben. Dat dan weer wel...

advertentie