Zoek mee in Sliedrecht (153)

SLIEDRECHT ‘Hee, Jan, ga je mee?’ vroegen Kees en Wim, toen de Julianaschool uitging. ‘Waar naartoe?’ vroeg Jan aan zijn twee klasgenoten. ‘Naar de Havenstraat, want daar is vast iets belangrijks aan de hand,’ wist Wim te vertellen. Vanmorgen toen hij naar school liep stonden daar allemaal politieagenten en mensen van de gemeente.

door Albert de Coster

Terwijl ze langs de patatzaak van Borsje liepen kwamen ze Mientje, de oudste zus van Kees, tegen. ‘Kom mee, dan zal ik jullie iets spannends laten zien.’ En gevieren liepen ze naar het plantsoen voor het raadhuis. Mientje wees naar een groot rechthoekig ding, dat in een laken zat. De jongens stonden verbaasd te kijken, want wat moest dat nou voorstellen? Behendig slopen ze door de struiken richting het laken. En net toen Wim het probeerde op te tillen, werd hij zelf opgetild door een potige diender. ‘Wegwezen jullie, hier mogen geen pottenkijkers komen.’ Met de staart tussen de benen dropen ze af en liepen langs het Thaliatheater naar de loswal. Terwijl ze in de vitrine keken welke films (waar ze toch nooit naar toe mochten) er zouden draaien werd de lucht gevuld met een vreemde geur? Waar ruikt dat naar, vroegen ze zich af? Toen ze zich omdraaiden zagen ze een deftige dame met een bontjas, zwierige hoed en schoenen met enorme hakken voorbij lopen. In het voorbijgaan hoorden ze haar nog net een vreemde zin zeggen: ‘De eeuwige beweging van het water is ons leven, te meten onze kracht aan zijne is ons streven.’

Bij de loswal was het een drukte van belang en het aaah, oooh en wow van de jongelui was niet van de lucht. De Havenstraat werd overspoeld door schitterende glimmende bolides. Bij echt dure exemplaren stond een privéchauffeur in uniform die de wacht hield en zorgde dat de nieuwsgierige dorpsjeugd op veilige afstand bleef. Toen in de verte het geluid van de plaatselijke muziekvereniging klonk, rende iedereen naar het plein voor het gemeentehuis.

Daar stonden allemaal belangrijke mensen te kijken hoe die mevrouw in de bontjas diezelfde zin rare uitsprak en tegelijkertijd aan een touw trok. Er werd tot ontzetting van de wat preutse dorpsgenoten een beeld van blote vrouw zichtbaar. De ogen van kleine kinderen werden onmiddellijk door de moeders bedekt. Dit was een cadeau van het 100-jarige Adriaan Volkerconcern; het hield de gemoederen nog lang bezig.

De komende week moet u iets uit 1931 gaan zoeken. Stuur een bericht naar zoekfotosliedrecht@gmail.com als u de locatie weet.