Echt Sliedrechts - Onmacht

Eind jaren zestig, was ik een onhandige puber met een groot gevoel van onmacht over de wereldpolitiek, waarbij ‘ergens ver weg’ een soort proxy-oorlog werd gevoerd tussen communisme en kapitalisme. Plaats van handeling was Vietnam, waar de Vietcong een mensonterende, angstaanjagende oorlog voerde tegen Amerika, dat met alle beschikbare middelen, inclusief het chemische  Agent Orange , de lokale bevolking uitroeide. Iets met geopolitieke idealen, maar duidelijk was, dat ze elkaar zonder genade probeerden uit te moorden.

In die tijd liep dit onervaren jongetje nog mee in demonstraties tegen die Vietnamoorlog. Dat hielp geen zier, want pas in 1975 was het wederzijdse dodental hoog genoeg om over vrede te praten.

Ik vond dat een deprimerende periode, waarvan we blijkbaar niets geleerd hebben. Ook nu beheersen twee grote en gewelddadige conflicten het wereldnieuws! Welke krant je ook openslaat, welk nieuwsprogramma je bekijkt, de beelden van tot puin gebombardeerde woonwijken, van dode of vluchtende mensen, huilende kinderen, wanhopige vaders en moeders, spatten je tegemoet.

De discussie over oorzaak, schuld en wie er gelijk heeft is lastig, maar zowel in het Midden-Oosten als in Oekraïne is het wederzijdse dodental nog niet hoog genoeg om überhaupt maar over vrede na te denken.

Ik heb weer dat gevoel van onmacht en heb daar zo veel moeite mee, dat ik me er soms zelfs op betrap nieuwsberichten daarover te mijden. Heeft u dat ook?

Nog sterker, herkent u soms ook de gedachte, dat we hier in Sliedrecht eigenlijk niet mogen klagen over dat  politieke geneuzel  in ons dorp, waar niets meer goed lijkt te gaan. Waarbij de Oost- Indische doofheid van het college, de tandeloosheid van de gemeenteraad, ja zelfs de PFAS-uitstoot van Chemours in het niet vallen bij de verschrikkingen in Oekraïne, in Rusland, in Israël en Gaza.

Het tellen van de doden is immers het enige wat hen nog rest, terwijl wij alleen maar wat meer moeite moeten doen om onze spreekwoordelijke zegeningen te tellen.

Ik hoor u denken: “Nou Joop, wat is dit nou weer voor een dramatische column? We gaan toch niet weekhartig of moedeloos worden, niet melancholiek of vergevingsgezind? Alles heeft zijn eigen context en appels waren al nooit met peren te vergelijken, toch?”

En dàt is dan weer het voordeel van een columnist; ik kan het af en toe eens even goed van me afschrijven! Ik hoop zelfs ook voor u en morgen gaan we er in Sliedrecht weer lekker tegenaan!

Nul uit de pijp, betaalbaar wonen, respect voor de democratie, voor de burgers, voor hun parken, hun zwembad, hun bushaltes en vooral . . . . Goed. Luisteren. Naar. Elkaar.

Joop Keesmaat