Column - Net niet ‘De Spijker’ op zijn kop

Begin jaren ’80 kwam bij Sparta een nieuwe speler binnenwandelen. Hij kwam uit de regio, want Oud-Beijerland was maar een paar kilometer verwijderd van Het Kasteel.

Het toeval wilde dat ik in die tijd in een dorpje verderop in de Hoekse Waard woonde, namelijk in Zuid-Beijerland en die voetballer en ik hadden dezelfde achternaam en bijna dezelfde voornaam: Adri en Arie.

In die tijd werden de hoogtepunten van voetbalwedstrijden uit de Eredivisie alleen maar op zondagavond uitgezonden. En minder belangrijke teams kwamen amper aan bod. Dus Sparta en mijn (bijna) naamgenoot kwamen zelden in beeld.

Toentertijd werkte ik als docent op een LTS in Dordrecht en de roostermaker had mij een geweldig mooi rooster gegeven. Ik was 4 middagen in de week vrij. Nou, mij hoorde je daarover niet klagen. En mijn leerlingen van 13/14/15 jaar oud waren van de veronderstelling uit gegaan dat ik die voetballer was en de vrije middagen naar de training van Sparta ging.

Elke maandagmorgen was het vaste prik: “U heeft weer gewonnen.” Of “Jammer, dat u heeft verloren.” En ik speelde keurig mee. Wekenlang werd ik op handen gedragen en waren ze vol ontzag met zo’n sportieve docent. Totdat Adri tegen Feyenoord scoorde en vol in beeld kwam. Die maandagmorgen was het wel even hectisch in de klassen. Adri werd vanwege zijn pezige postuur door zijn teamgenoten ‘De Spijker’ genoemd. En dat verschilde nogal met mijn uiterlijk.

Jaren later was Adri via Groningen naar Anderlecht verhuisd en nam Rinus Michels hem op in het Nederlands elftal. En toen brak in 1988 het EK in Duitsland aan. Verdediger Adri speelde alle wedstrijden van het begin tot het einde.

Ik had in die tijd gesolliciteerd naar de MEAO in Sleeuwijk en moest alleen nog de (toen verplichte) medische keuring ondergaan op woensdag 15 juni. En dat was net tijdens de wedstrijd tegen Engeland. Tijdens het lange wachten tot de arts me zou oproepen hoorde ik regelmatig gejuich uit zijn woonkamer komen. En ik (zonder mobieltje, want dat bestond nog niet) maar gissen naar de stand. Na die lange wachtpauze werd ik binnen no time goedgekeurd en zou ik na de zomer naar een nieuwe school gaan.

Op die MEAO was het gebruikelijk dat tijdens de afsluitende personeelsbijeenkomst voor de zomer de nieuwe docenten werden voorgesteld. Op die dinsdag na de gewonnen finale zat ik tussen mijn nieuwe collega’s en begonnen we zoals daar gebruikelijk was met het zingen van een lied uit het liedboek. Daarna ging de rector de nieuwe docenten voorstellen. Toen mijn naam werd genoemd ontstak men spontaan in een bulderend gejuich. Ik denk dat er weinig mensen zijn die op zo’n enthousiaste wijze hun nieuwe baan zijn begonnen.

Arie van Tiggelen