Sliedrechts Dialect - Poeh, ‘k weet me gêên raed

Mêêstal krijge jullie in onze praotverhaoltjies vriendelijke dinge te leze: leuke gebeurtenisse, niemendallechies, Slierechse nieuwchies en plaetselijke roddeltjies. De titel breng meschie een grôôte schrik. Belnêênt, meschie vaalt ‘t deuze keer ok wel weer mee. ‘t Gao gewoon over veul trugkommende woorde, die sommige mense, zonder dà ze ‘t zellef beseffe, aareg dikkels zegge. Wie weet dà jullie dat wel hore van femilie, vriende of bekendes. ‘k Zal jullie wà vertelle over vroeger.

Mijn moeder was een lieve, rustige, serieuze, ondernemende en vrolijke vrouw. Ik ken me nie herinnere dà ze wel-is aareg bôôs op me was. Tuurlijk zà ‘k regelmaotig wà gewaorschouwd weze en zal ze me uitgelege hebbe wà ‘k aamel fout deej of beter kon doen. Veul weet ‘k daer nie meer van. Daer is wel êên uitzondering bij en die voel u nou netuulijk al aankomme. Jaot, d’n bovestaonde regel. As me moeder is in de zurrege zat, wier ze nie bôôs, en gong ze nie moppere, mor dan was ze stil en plofte in een stoel met de woorde van deuze bovestaonde titel: “Poeh,’k weet me gêên raed.” Ok gewoon as ze met de waskuip en met de plank en stamp bezig was. Of as ze ‘t klêêd uit de kaomer hard met ‘n matteklopper buite sting schôôn te kloppe.

‘k Weet nog goed dà ‘k is op ‘n aevend naer Thaoliao moch. D’r was wat mè verschaaijene verêêniginge en hullieze optreejes zôôas voordrachies, sportprizzentaosies en meziekmaokerije. ‘k Weet nie êêns of ‘k ‘r zat as lid van de zwemclub D.W.F. (Deur Waoter Fit) of as lid van gymclub S.S.S. (Sport Staolt Spiere). Tijdes een optreeje zatte d’r kaainder naer mijn te wijze naer d’n uitgang. Daer sting m’n moeder om me te komme haole. Omdà ‘k zô onder d’n indruk was van wat ‘r op ‘t podium beurde, bedoide ik naer m’n moechie dà ‘k nie kwam en dà ze mor mos wachte. Toe ‘t fêêst afgelôôpe was, was ze naareges te zien. ‘k Ben toe as ‘n gek, in ‘t pikkedonker, naer de Jan Stêênstraet gehold. Zou ze nou echt is aareg bôôs op me weze? “Moechie, ben u nou écht bôôs op mijn?” “Nêênt kaaind, ‘k ben wel hêêl aareg verdrietig, mor ‘k ben nie bôôs hoor, ‘k ben verdrietig, want ‘k wis me gêên raed!”

Een aalgemêên vôôbeeld vinge me aallemael wel-is op. Dan denk ‘k aan “Ja, ja.” Of zellefs aan: “Ja, ja, ja!” Werschijnlijk hebbe jullie ok wel-is hore zegge van ‘n Brijhapper: “Oh, nou ‘k dat weet…! Hij sting met ‘n vriend te praote. Die zee tege hum: “Hee, weet jij nou aailijk wel dà je zô dikkels zegt: “Oh, nou ‘k dát weet…?” Hij keek aareg verbaosd en zee: “Oh, nou ‘k dát weet!” Kom op lezers, wat hen jullie wel-is gehoord? Laet ‘t ons is hore.

Korrie Lissenburg