Echt Sliedrechts - Schoon

Ik ben schoon! Het beste bericht wat ik kon krijgen. Ik blijf vijf jaar onder controle en dat voelt goed want er is een vergrote kans dat het terug komt. Let wel: geen grote, maar vergrote kans.

Wat was dit een rollercoaster en wat ben ik dankbaar dat er vanaf nu opgebouwd gaat worden en niets meer afgebroken hoeft te worden.

De laatste weken leefde ik in een parallel universum. Ik heb me nog nooit zo slecht en tegelijkertijd zo geliefd gevoeld. Meer dan ooit voelde ik de liefde van iedereen die om me heen staat, zo fijn. Tegelijkertijd was er die enorme onzekerheid over de toekomst. Er gebeurde veel, ik las over een AZC, over een nieuw kabinet, maar het liefst bleef ik in mijn veilige cocon. En hoe fijn is het dat ik die luxe heb omdat ik niet woon in een oorlogsgebied of op de vlucht moet waardoor een melanoom nooit ontdekt zou worden omdat dat simpelweg geen prioriteit zou zijn.

Ik besef me ook dat er veel mensen zijn die geen goed nieuws kregen. Ik heb er een stukje van geproefd en het smaakte me niet, de onzekerheid, ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Dingen die niet meer vanzelfsprekend zijn zoals een wandeling maken of even bukken om iets op te pakken. Zoiets simpels is ineens een hoge horde met hechtingen in je been en/of een golfbal in je lies.

Vanmorgen stond ik in badkamer met de radio aan. Er werd gepraat over een jonge vrouw die ik volg op Instagram. Ze heet Eva, haar account heet Longeneeselijk en dat dekt de lading. Het gaat niet goed met haar ondanks, of juist dankzij, ze al sinds 2021, toen 22 jaar, alles aangrijpt om haar leven te verlengen. Ze weet dat ze niet meer beter wordt, maar haar drang om te blijven leven is zo groot. En hoe begrijpelijk is dat? De bijwerkingen van de kuren zijn zo zwaar dat haar lichaam, en voor het eerst ook haar geest, het opgeeft, ze beschrijft haar leven nu als een hel. Terwijl ik stond te luisteren moest ik huilen. Zo jong en zoveel meegemaakt, waar heb ik het dan over? Natuurlijk, verdriet mag je niet vergelijken. Maar toch. Misschien huilde ik stiekem ook van opluchting.

De chirurg vertelde mij na het goede nieuws dat ik waarschijnlijk domme pech had gehad. Waarop ik zei dat ik dan nu geluk had. Hij moest lachen en zei ‘het is maar hoe je het bekijkt.’ Hoewel mijn glas vaak halfleeg is ben ik blij dat ik dit positief kan zien. De rest van mijn leven is één juli gestart. Ik heb nog een hobbeltje (letterlijk, in mijn lies) te gaan, en lichamelijk zijn de toverwoorden nu balans en geduld. Beide niet mijn sterkste kant, maar de angst mag ik loslaten.

Wat heb ik enorm veel medeleven ervaren vanuit ons dorp, zelfs van mensen die ik niet eens ken. Ik waardeer dit enorm en het helpt echt. Bedankt daarvoor.

En nu weer door met leven. God zij dank!!

Daniëlle Zwanink - Muilwijk