Sliedrechts Dialect - O ja, dà ‘s waer

Af en toe vaalt ‘t nie (meer) mee om ‘n diëlectverhaoltjie te schrijve. Met ‘t ouwer worre maok ie nie zô veul noemeswaerdigheeje meer mee. Ja, praotjies van: hè jij ‘t ok aal gehoord, of zou ‘t waer weze wà ‘k bij de slaoger hoorde vertelle en netuulijk op femilieverjaerdaege of aandere fêêstelijkheeje de uitgebraaide medische kwesties van dokters en/of speciaoliste bezoeke en dan veraal as daer ziekehuisopnaomes bij aan te pas komme. Somwaaile lijkent wel of ovve ze zellef bij d’n ingreep van de chirurreg aanwezig zijn gewist. Met ‘n bietjie fantesie zie je ‘t bloed strôôme. Nou zit ‘k wel ‘n mietjie te overdrijve, dà zal ie wel begrepe hebbe, mor ‘k het zôôdoende al ‘n kwart van m’n tekstgrôôte bij mekaor gefantezeerd.

Onderlest, op ‘n verêênigingsaevend van de HVS zag ik, toe ‘t zaollicht in de pauze aangong op een paor rije stoele achter me, opêêns ‘n bekend gezicht. ‘k Mos eeffies denke: wie is zij ok al weer, waer zà ‘k heur van kanne? ‘k Wis zô gaauw nie hoe ze hiette en ‘t wou me ok nie drèk te binneschiete. Ze hà wel in de gaote dà ‘k naer heur keek en ze hà mijn aallang herkend. ‘k Gong gaauw naer heur toe om d’r te begroete. Dà was leuk, mekaor in gêên jaere gezien en nou op zô ‘n donderdagaevend in de ambachschool, dà ‘s toch ok tevaallig. We hadde zes jaer in dezellefde klas gezete op School III.

Leuk, want d’r kwamme over die schooljaere hêêl wat weet jie nog wel dinger naer bovene.‘t Gong vernaomelijk over ondeugd die we uitgespookt hadde. Tijd tekort, ‘t licht ging uit en ‘t vollegende agendaopunt was aan de orde: een prachtige fillem over Slierecht. Best nog aerdig wà groen in ons durrep as ie ‘t zô van bovene uit ‘n drone bekijkt. ‘k Zal nog êên ding van die ‘weet jie nog wel’ zaoksies beschrijve. Dà gao wel over mijn aaige omdà ‘k aanderes nie onnôôdig ongevraegd in discredit wil brenge. We wazze op êêndaegs schoolraaisie richting Braobant. Aan ‘t end van de middag wiere we ‘losgelaete’ op de Druneseduine. We hadde ons hêêl d’n dag netjies gedraoge en daerom mogge me ons nog ‘n uurtie uitleve. Dà betekende mekaor flink naezitte en zand laete happe. Aallemael zatte me van top tò têên onder ‘t zand. De maaider hadde mè dat spellechie nie meegedaen en kwamme ons ophaole om naer huis te gaon. Ze zagge ons tobbe om ‘t zand uit ons haer en klere te krijge. Eên van de maaider riep trek ie broek uit, dan bè je ‘t zand in êêne keer kwijt. Ze doche dà durref toch niemand. Nou dan hadde ze d’r aaige wel vergist, want Huibpie de Kraai trok de broek van z’n gat en holde in z’n blôôte bille van ‘t duin naer beneejene. ‘n Echte Blôôtekonte race.

Huib Kraaijeveld