Raadspraat - ….Piet

Het startschot voor decemberstress begint al wanneer de kruidnoten in de winkel verschijnen. Ik kan me voorstellen dat iedere familie wel zo’n planpiet heeft. De vakantiestress is nog amper weggeëbd en er wordt al een datumprikker in de groep gegooid voor pakjesavond.

Eindelijk is het dan zover. De verlanglijsten groeien gestaag, evenals de grootte van de wensen. Ons huis is veranderd in een knutselparadijs. Er ontstaan megalomane surprises die aansluiten bij de wensen van neef of nicht. De volwassenen maken een gedicht voor elkaar. Geen ontkomen aan. De regels zijn streng, de lat ligt hoog. Niet te suf, maar wel net politiek correct genoeg, al blijft het altijd oppassen bij familieleden die wat lichtgeraakt zijn. In een tijd, waarin ik het hele dorp had kunnen voorzien van een surprise, was mijn gedicht eindelijk gereed.

Dat het dit jaar erg lang duurde, kwam door het feit dat mijn gedachten afdwaalden naar families die een familieparticipatieleidraad hanteren. Ik zag de familieoudsten al driftig met elkaar discussiëren. Welke trede van de ladder zullen we dit jaar toepassen? Adviseren of toch meebeslissen? Het wordt een compromis, coproduceren. Dat wordt enthousiast ontvangen. Nou ja, enthousiast. Al snel wordt duidelijk dat de oudsten kaders hadden vastgesteld. Een paar familieleden beginnen al direct te mopperen, een wassen neus, een zoethoudertje terwijl alles al vaststaat. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. De ruime meerderheid besteedt echter iedere vrije minuut voor het maximale binnen het kader. Allerlei ideeën worden geopperd en creatieve geesten doen hun werk. De mopperaars zijn al lang klaar. Die hadden net als ieder jaar geen wensen, maar eisen om in hun schoen te doen. Zolang hun eisen niet worden ingewilligd, is het een waardeloos feest. Naarmate het enthousiasme bij de rest groeit, groeit bij hen het wantrouwen en wordt de stem luider. Deugpiet, het klopt niet! De oudsten proberen met man en macht de boel weer bij elkaar te houden om te voorkomen dat het schip strandt. In het kader van vooruit blijven kijken wordt er alvast nagedacht over volgend jaar. Nog méér participatie lijkt de oplossing.

Ja, zo hou je iedereen te vriend, hoeft er geen leiderschap getoond te worden, maar zijn de doelen en de dingen waar we het echt voor doen met elkaar, ver uit het zicht verdwenen.

In het dorp, tussen de drie dranghekken, staat een oude maar vriendelijk ogende man. Hij lijkt al ver over de 100 te zijn. Hij mist nog een plaatje: de Zeurpiet.

Gerard van Urk

Raadslid SGP-ChristenUnie