Echt Sliedrechts - Noodpakket

Het was 2020 en het coronavirus brak uit. Mensen gingen massaal aan het hamsteren. Het eerste wat de schappen uitvloog was toiletpapier. Nu was het wel een snotterig virus, maar je zou dan eerder verwachten dat mensen voor papieren zakdoekjes gaan. Zelf ging ik niet in die hype van allemaal spullen inslaan mee. Ik ben wel voor logisch nadenken, maar dit ging mij te ver.

Recent kwam er van de overheid de oproep om een noodpakket aan te leggen. De tijden zijn toch wat spannend met oorlogen aan alle kanten en instabiele regimes en ook burgemeester Jan de Vries sprak erover in zijn nieuwjaarstoespraak. En zo zag ik pas een mevrouw in de supermarkt haar winkelwagen volladen met flessen water. Ook het schap bloem was leeggeroofd. Er kon in ieder geval worden gedronken en brood worden gebakken of pasta worden gemaakt bedacht ik me, maar ik trok niets extra’s mee uit de winkel.

Toch zette het me allemaal wel aan het nadenken. Ik ben niet per se van het doemdenken en het glas is liever halfvol en ik heb helemaal geen zin om bang te zijn voor van alles. Maar twee weken geleden viel opeens de stroom uit in huis. Het waren geplande werkzaamheden waar we gewoon een brief over hadden gehad, maar dat was ik natuurlijk vergeten. Maar geen stroom is geen internet, de laptop kan niet opgeladen worden en - het allerergste volgens mijn echtgenoot die een vrije dag had - geen koffie. Heel goed voorbereid bleken we niet, want van de twee powerbanks die we hebben was de een leeg en de ander gelukkig half vol. Mijn laptop laadde langzaam en met mijn mobiele telefoon als hotspot kon ik zo toch prima de krant afmaken. De kop koffie erna was extra lekker.

Maar we concludeerden dat het toch wel handig is om wat dingen in huis te hebben. En zo stapelden we wat flessen wat in een hoek op zolder, zorgden we voor een mogelijkheid om te koken zonder elektriciteit, werden er extra verzorgingsproducten ingeslagen, een radio, een extra powerbank, wat meer pasta en rijst dan we normaal op voorraad hebben en ik stelde nog een rubberboot voor, voor als toch die dijken doorbreken. Dat laatste voorstel werd alleen goed ontvangen door twee jongetjes van 9 en 12 die zichzelf al rondjes zagen varen in de sloot achter ons huis. Is er toch nog iemand blij met dat noodpakket. 

Marjanne Dijkstra