Echt Sliedrechts - Oorlog en Elektra

Vorig jaar bezocht ik met man en kinderen op de terugweg van Denemarken de Duitse hoofdstad Berlijn. Dochter en ik waren er al eens en - geschiedenisliehebbers als wij zijn - vonden we dat de andere drie het ook moesten zien. Nu blijken al mijn kinderen prima ‘stedentrippers’ en vinden ze het leuk om dingen te bekijken. Als het maar wordt afgewisseld met een rondje spelen (mijn zoons), de H&M in (mijn dochter) en een ijsje (wij allemaal). 

De geschiedenis van Duitsland en in het bijzonder Berlijn maakte wel heel wat los. Vooral het bestaan van de Berlijnse Muur was reden tot wel drie miljoen vragen van vooral de jongste twee. Want waarom gingen mensen er dan niet gewoon overheen of langs? En waarom was dat eigenlijk ingesteld? En was dat niet heel gemeen? Ze bedachten wel dertig alternatieven voor het omzeilen van de - inmiddels - resten van de muur waar we langs liepen. Imposant groot trouwens. Wij antwoordden steeds dat het gewoon niet ging. Vluchtte je wel uit het oosten, dan liep het niet goed met je af. Een voorbeeld met het plaatsen van een muur vlakbij ons huis, leidde ertoe dat ze niet meer naar school konden, niet meer naar opa en oma en oma en zelfs niet meer naar mijn broer die op drie minuten lopen woont. Een gekke gewaarwording.

De Berlijnse Muur kwam deze week weer figuurlijk om de hoek zeilen toen de middelste verkondigde dat ze met het vak ‘kosmisch’ overgingen naar de ‘nieuwe tijd’. ‘Ja met de Tweede Wereldoorlog enzo’, sprak hij luchtig op mijn vraag wat die nieuwe tijd dan inhield. ,,Maar de juf is wel streng op het maken van grapjes over de oorlog hoor, mam.” Logisch leek me, want grapjes over oorlogen zijn zelden leuk. Zeker niet na de vragen die ik afgelopen week kreeg thuis. Want wie had er nu gelijk in de oorlog tussen de Israëliërs en de Palestijnen? En vond ik ook dat we Oekraïne moesten helpen? En waarom wilde Trump dan uit de NAVO? We zouden elkaar toch helpen bij problemen? En dacht ik dat de oorlog ook hier heen zou komen en wat moesten we dan eigenlijk doen?

Ik deed wat mij het verstandigst lijkt in mijn moederschap. Eerlijk zijn. Dat ik sommige dingen ook niet precies snap. Dat ik niet weet of de oorlog hierheen kan komen. Dat ik denk en hoop van niet, maar dat het wel spannend is in de wereld. Even later renden de jongens naar buiten voor een potje voetbal en ging de oudste verder met haar puberdingen. En terwijl ik op woensdagochtend de raadsvergadering af zit te luisteren over het instellen van een onafhankelijke partij om de gesprekken tussen Stichting Open Jeugdwerk Sliedrecht en het Sliedrechtse college vlot te trekken, zit ik opeens te bedenken wat ík nou makkelijker zou vinden. Dat gesprek vlot trekken of mijn kinderen de precieze antwoorden op hun vragen geven. Ze hebben mijn nummer in Sliedrecht.

Marjanne Dijkstra