In Memoriam - Joop Keesmaat: een vriendelijke terriër

Joop had een bijzondere combinatie van vriendelijkheid én vasthoudendheid. Ik probeer uit te leggen hoe dat zit.

Joop en ik kenden elkaar wel een beetje, maar vanaf de eerste emmertjesacties, toen we nog in optocht gingen vanaf Station Baanhoek, werd onze band steeds hechter.

Allebei babyboomers die zich ongerust maakten over de verrechtsing van de maatschappij en het schaapachtig gedrag van linkse partijen. En onze merkwaardige drang om zich daar- juist in Sliedrecht - toch nog tegenaan te willen bemoeien. In plaats van als pensionado’s een moestuin te beginnen. Waarover later meer.

Beiden gingen we politieke stukken schrijven. Ik op Sliedrecht 24 met nogal serieuze stukken en veel feiten. Joop in Het Kompas met humor en spot, maar ook veel zelfspot.

We spraken elkaar veel en hadden beiden een ergernis over de heersende klasse in de Sliedrechtse politiek. U mag zelf invullen hoe dat zit. Maar we probeerden niet chagrijnig te worden.

Joop was strijdvaardiger geworden door de dood van zijn vrouw Sia. Hij ging zich meer en meer vastbijten in het PFAS dossier en ik volgde op afstand. Het mooiste voorbeeld van zijn vasthoudendheid is het dossier Benedenveer.

Naast de sporthal De Basis lag al jaren een partij met PFAS vervuilde grond. Die werd in het geniep door de gemeente verplaatst naar een moestuincomplex tegenover het station . Ik begon er over te schrijven, maar Joop zei: we moeten feiten hebben. We gaan het onderzoeken.

Ik zei dat we daar geen deskundigheid in hadden. Maar daar dacht Joop héél anders over. Hij kende een laboratorium in Amsterdam. Dus op een dag liepen 2 bejaarde heren strompelend in de polder over een meter hoge kleilaag, die gestort was naast het moestuincomplex. Joop liep al niet zo best; ik had nét steunzolen. Ik heb er nog een filmpje van.

Joop gewapend met een paar jampotjes, waarin hij de vervuilde grond schepte. Dat werd opgestuurd naar het lab. Voor de liefhebbers wil ik graag het daarna volgende dossier ter beschikking stellen. Maar je wordt er niet vrolijk van. Ontkenningen van de milieudienst, gesprekken met de wethouder, de gemeenteraad niet reagerend op brieven. Een verzoek van ons aan de Rekenkamer om het eens goed uit te zoeken. Dat werd niet gehonoreerd omdat de zaak te ingewikkeld zou zijn. We werden het bos in gestuurd. Mijn laatste mail aan de gemeente was: ik leg het moede hoofd in de schoot.

En dáár komt nu het verschil met Joop: hij ging door ! Niet alleen met dit dossier, maar de hele zaak. Hij beet zich vast. Hij had goede medestrijders. Mensen begonnen bewondering te krijgen voor de wekelijkse emmertjesactie. Hij kreeg het tij mee met de pers, zoals de redactie van Zembla enz. enz. Hij deed het geweldig op televisie. De strijd spatte ervan af.

Die strijd wordt voortgezet, maar niet meer door het boegbeeld Joop. Joop Keesmaat: altijd vriendelijk. Maar wat een terriër !

Johan Lavooi