Echt Sliedrechts - Niets dat blijft

Het was het Pinksterweekend en bloedheet. Heel Europa zuchtte onder temperaturen van rond en boven de 30 graden. Mede-columnist Daniëlle appte me dat haar buurvrouw was overleden. Ik interviewde Margareth Kamermans nog geen maand daarvoor over United by Music, waar ze al jaren bij betrokken was. Margareth was pas 51 en een leuk mens. Ik mijmerde in de bloedhitte over hoe het toch kan dat alle leuke mensen eerst dood gaan en opeens was ik een jaar terug in de tijd.

21 juni vorig jaar appte Daniëlle me ook. Het was de eerste snikhete dag van het jaar. Ik liep in de stad in Dordrecht, had mijn jongste zoon voor het eerst bij scouting gebracht en mezelf getrakteerd op een kop koffie op het terras. Alleen. Het leven was goed en relaxed. Toen ik op mijn telefoon keek, zag ik dat Daniëlle ook al had gebeld en ik las haar appje: ‘Marjanne, ik lees dat Joop overleden is.’ Ik checkte alles wat ik checken kon en legde contact met Kees van der Hel. Hij kon alleen maar bevestigen. Ik geloof niet dat ik het eerder zo koud heb gehad op een warme dag.

Voor sommige mensen was Joop Keesmaat misschien een naam. Maar Joop werd het gezicht voor de strijd tegen PFAS, niet alleen in Sliedrecht en omstreken, maar uiteindelijk in heel het land. Als columnist voor deze krant had ik ook veel contact met hem en supergrappig waren de borrels die wij als columnisten hadden op het terras van zijn appartement langs de rivier.

In de jaren dat ik voor deze krant schrijf, heb ik meer mensen verloren dan ik vooraf had gedacht. Mensen die ik sprak omdat het mijn werk was of die iets deden voor mijn krant, maar die gaandeweg meer werden dan gewoon een naam. Je leert hen beter kennen. Soms weet je wat hun plannen voor volgend jaar zijn. En soms weet je hoe trots ze zijn op hun kinderen of kleinkinderen. En dan is er opeens geen volgend interview, gesprek, telefoontje of appje meer. 

Misschien vind ik dat wel het raarste aan vergankelijkheid. Niet dat mensen overlijden, want dat gebeurt nu eenmaal. Maar wel dat de wereld ondertussen gewoon doordraait. De zon schijnt en mensen doen hun ding. De krant moet af en ik plan gewoon weer een paar interviews voor volgende week. Sommige mensen laten een leegte achter, niet omdat ze heel beroemd of belangrijk waren. Maar ze maakten deel uit van je leven en als zij verdwijnen voel je dat harder.

Op warme dagen denk ik daar blijkbaar vaker aan. Aan Jan. Aan José. Aan Margareth. Aan Joop. Mensen die ik tegenkwam en sprak en bij wie ik altijd dacht dat ik ze nog eens zou spreken of zien. Soms blijkt dat niet zo te zijn.

Marjanne Dijkstra