Echt Sliedrechts: Mondhygiëniste

Er zijn veel dingen die ik in nog steeds Sliedrecht doe, onder andere de mondhygiëniste en de tandarts. Het is maar 2x per jaar, maar aan dit soort afspraken merk ik altijd hoe snel de tijd eigenlijk gaat. Meestal verzet ik de afspraak nog, maar uiteindelijk ontkom ik er niet aan.

Zo fietste ik recent weer naar Sliedrecht voor de halfjaarlijkse beurt. Ik peuter nog liever met een tandenstoker hondenpoep uit het profiel van mijn schoenen. De tandarts is geen probleem, ik heb nooit wat, maar de mondhygiëniste is een ander verhaal.

Als ik wakker word dan staat mijn haar altijd recht overeind, dus ik had mijn haar geföhnd, make-upje op gedaan en lag daar knap te zijn op die stoel. Het feest ging meteen van start. Peuren met zo’n vreselijke tang, trekken, schrapen, duwen, er gebeurde van alles in mijn mond. Ondertussen lag ik erbij als een gestrande potvis met mijn handen op mijn buik. Op het plafond hangt al zolang ik er kom een poster van de zeven wereldwonderen? Er staat in ieder geval een piramide op en verder heb ik meestal ik mijn ogen dicht. Ze schoof achter mij heen en weer en steeds als ze dat deed schoof mijn haar mee. Toen ze ging spoelen voelde ik de spetters in mijn gezicht en het schoot me te binnen dat ik er de vorige keer ook als een panda naar buiten ging. Geen erg in gehad.

Ik lig mezelf op te vreten omdat ik weet dat ik zelf vaker had moeten stokeren (is dat eigenlijk wel een woord?). Dit doet pijn en als de rekening komt doet het weer pijn. De onderkant is klaar, maar nu de bovenkant nog. Ik stik bijna in het water dat mijn keel in loopt. Per ongeluk wordt mijn wang met die stofzuiger meegezogen waardoor ik voel dat mijn wangen nog slapper zijn geworden dan dat ze al waren. Ik probeer uit alle macht niet te slikken maar daardoor ‘moet’ ik juist. Ik proef bloed en het geluid van dat apparaat waarmee ze mijn tanden schoonmaakt irriteert me mateloos, ik voel dat mijn handen gaan slapen van de opgebaarde positie waar ik in lig en beweeg mijn vingers langzaam om het tintelen niet te voelen. Ik verschuif mijn benen een beetje en probeer aan leuke dingen te denken, maar er schiet me niks te binnen. Ik heb drie kinderen gekregen dus ik moet ik ook wel aankunnen toch? Vandaag helpt het niet.

Het lijkt wel alsof er geen einde aan komt, steeds als ik denk dat het klaar is wordt die tang er weer bijgepakt en wordt er blijkbaar weer iets gevonden wat weg moet. Uiteindelijk is ze klaar. Ik kijk in de spiegel en zie dat mijn haar weer zit als vanmorgen toen ik uit mijn bed stapte. Omhoog. Mijn mascara is inderdaad uitgelopen en ik zie er beroerd uit. “Zo, tot over een half jaar dan maar weer.” zegt ze. En ik neem me weer voor dat ik het zelf beter bij ga houden, maar ik weet ook dat ik dat niet ga doen. Hierna de tandarts. Een eitje vergeleken bij de ontberingen die ik net overleefd heb. Hier hangt een poster van verschillende kippen, maar ik hoef er niet naar te kijken, want ik ben zol klaar. Gelukkig.

Of ik hiervoor steeds naar Sliedrecht blijf fietsen weet ik nog niet, op de terugweg heb ik hoofdpijn en ben ik chagrijnig. Eigen schuld, zere bek. Ik ga de afspraak die ik net gemaakt heb maar weer een maand of wat opschuiven.

Daniëlle Zwanink