Afbeelding
Joop Keesmaat

Wereldkampioen

Lokaal/Column

Het wereldkampioenschap 'columns' komt eraan en ik doe mee in de categorie 'keihard cynisme'. Los uit de pols is de primeur van mijn inzending uiteraard voor de trouwe Kompas-lezers: Ik ben bang, doodsbang! Niet voor mezelf, niet voor mijn (klein)kinderen, maar voor de generaties daarna, als die er ooit komen.

Hitte- en vloedgolven, orkanen, stijgende zeespiegels, smeltend poolijs, giftig drinkwater, luchtverontreiniging, onblusbare bosbranden, CO2 en stikstof, waarmee wij de wereld volstrekt onleefbaar maken.

Hoofdoorzaak lijkt mij, dat er op dit relatief kleine aardbolletje veel te veel mensen leven, die ook nog met een egoïstische weeffout geboren zijn en van alles meer, meer en nog groter willen hebben.

Door de miljoenen jaren heen heeft 'moeder natuur'zelf de evolutie geregeld, zoals alleen moeders dat kunnen doen, meestal liefdevol en soms met harde hand.

Gigantische vulkaanuitbarstingen, vreselijk koude ijstijden, vloedgolven, botsingen met meteorieten en uiteindelijk ontstond er een leefbare planeet, waarop 'homo erectus' zijn naam eer aan kon doen en zich 'bij de konijnen af' vermenigvuldigde.

Tja en dan komen er al snel te veel: simpele testen met konijnen hebben aangetoond dat er oorlog ontstaat als je meer dan 20 konijnen op één vierkante meter zet. Ruzie om voedsel en ruimte, met moord en doodslag tot gevolg en datzelfde kunnen we ook bij de mens constateren.

We verzinnen allerlei trucjes om de aarde voor nog meer mensen leefbaar te houden, maar willen niets opgeven. Nee, 'beter, groter en meer' blijft de leidraad en – om het in slecht en gevaarlijk Duits te zeggen – 'Lebensraum'. Dat woord heeft ooit geleid tot bevolkingskrimp op de meest afschuwelijke manier.

Excuses, want zo mag en moet ik dat niet zeggen, maar we blijven langs elkaar heen praten en niets werkt, terwijl 'moeder natuur' al lang doorheeft, dat het probleem alleen op te lossen is door minder mensen per vierkante meter.

Moeders weten alles en dus is moeder natuur al begonnen met de oplossing. Ze drijft de temperatuur op, meer vloed- en hittegolven, orkanen, smeltende polen, metershoge zeespiegel-stijging, onleefbare lucht- en bodemvervuiling en – uiteraard onze eigen specialiteit – oorlogen.

Het gevolg is hogere sterftecijfers, zo hoog, dat de wereldbevolking hard krimpt en daardoor nemen al die natuurrampen zienderogen af, waardoor onze planeet over enkele eeuwen weer leefbaar wordt.

Kortom, als de industrie vuiligheid blijft uitstoten en uzelf te veel blijft consumeren, lost het leefbaarheidsprobleem zich over een aantal eeuwen vanzelf op! Dit keiharde cynisme is een wereldbeker waard, toch?

Joop Keesmaat

advertentie
advertentie