Ingezonden - Kleine groene long

Beste raad, ik houd het kort — zo ben ik als mens.

Ik zit met een plan… dat voelt een beetje als een wens.

Er wordt getekend, gegraven, gebouwd als een dolle,

Maar wie voorkomt dat we over straat gaan rollen?

Het plan klinkt prachtig: groen en heel verheven,

Maar ik zie een mooie folder, maar dat is niet het echte leven.

Als regels niet helder zijn; dan weet je wel hoe laat;

Dan bouwen ze wat ze willen, maar te weinig groen in de straat.

Er is met ons gepraat, met koffie, koek en plaatjes,

Maar wat we zeiden? Dat verdween als rook in praatjes.

Flipperkastbeleid: eerst sociale huur, dan koop, dan mix,

Beslissingen veranderden en wij wisten weer van niks.

En dan dat groen – het zou er komen, dat was de zin,

Maar wat ik zie zijn piepschuim huisjes… Groen? Waar is dat ding?

Parkeerdruk? Die zou verdwijnen, het zou soepeltjes verlopen,

Maar die parkeernormen zijn gedownsized – en de buurt? Die moet maar hopen.

En dan die locatie... een postzegel, echt waar,

Maar daar moet op wonderbaarlijke wijze alles klaar:

Woningen, parkeren, en ook nog wat groen,

Alsof je een camping bouwt op een theelepel – goed te doen?

“Maak je geen zorgen,” zei men nog, “’t wordt mooi en duurzaam licht.”

Maar ik zie vooral plannen… met een financieel mistig zicht.

Er is een geheime afspraak – dus sssst – met Tablis Wonen,

En ondertussen blijven wij maar over stijgende kosten dromen.

Onderzoek hier, parkeergarage daar,

Betaald parkeren komt eraan – ja, echt waar?

Laat op de avond parkeren; ‘t is geen doen:

Alleen nog ‘n plekje op de hoek of in het plantsoen.

En als de ambulance er straks niet meer doorheen kan razen,

Kom dan maar met een tuk-tuk – past nog net tussen de bloembakken en vazen.

Serieus: een noodgeval, en file in je eigen straat?

Als ‘hadden we maar’ komt, is het te laat!

Dus gemeente, ik zeg het met een knipoog, maar recht uit het hart:

Dit plan mist visie, ruggengraat en gezonde smart.

Wij zijn niet tegen bouwen, we zijn tegen ‘proppen’,

Waarbij leefbaarheid verdwijnt – en mijn buurtgevoel naar de knoppen.

Niet serieus genomen, gaat het langzaam van start:

Vertraging hier, bezwaartje daar, jarenlange tegenwerking en smart!

En wat blijft er dan op dat terrein achter, zonder idee wat men gaat doen?

Onkruid, onkruid en nog eens onkruid; da’s óók groen.

Onze wijk gaat over de tong.

Vooruit: noem het maar een Kleine Groene Long!

Werkgroep Brandweerkazerneterrein Middeldiepstraat Sliedrecht