Nieuwe Nederlanders - ‘Om te overleven at ik druivenbladeren’

SLIEDRECHT Integratie van nieuwe Nederlanders is waar dominee Gerard Vrooland zich met hart en ziel voor inzet. In de komende maanden vertelt hij maandelijks een verhaal uit de praktijk.

door Gerard Vrooland

,,Hier in Nederland is alles goed en de Sliedrechters zijn heel aardig.” Ik begrijp dit heel goed na alles wat hij aan ellende heeft meegemaakt. Mohammed Khalou heeft nachten buiten geslapen in de regen, de kou en de hitte. Zijn voeten waren dik en pijnlijk van de kilometers die hij heeft gelopen. Door de honger at hij druivenbladeren. De onzekerheid knaagde: zou hij ooit zijn vrouw en kinderen terugzien? Nu heeft hij een heerlijk huisje in het vredige Sliedrecht en kreeg hij een baan in de groenvoorziening. Dat doet hem denken aan de tijd dat hij met zijn vader in de tuinbouw werkte. Toen was het nog goed in Afrin, maar in 2018 sloeg de sfeer radicaal om: oorlog. Twee groepen fanatieke strijders stonden elkaar naar het leven. De fanatieke PPK tegenover de op machtbeluste troepen van Assad. Burgers die niets met beide groepen te maken wilde hebben, moesten kiezen aan welke zijde ze wilden vechten. Mohammed paste voor die keuze. Zijn jonge gezin liep gevaar en hij besloot te vluchten uit de chaos die ontstond. Hij liet zijn ouders en zijn gezin achter in de hoop dat zijn vrouw en kinderen later konden komen. Via Turkije kwam hij in Griekenland. Daar werd hij zonder reden opgepakt en belandde een paar dagen in de gevangenis. Men dreigde hem met een wapen en dwong hem om te vertrekken; zo kwam hij in Italië terecht. Vervolgens ging hij door Duitsland op weg naar Nederland. Hij had gehoord dat het in Nederland goed is. Van zijn vader had hij wat geld gekregen. Daarmee kon hij af en toe gebruik maken van vervoer, maar er bleven grote afstanden over die hij te voet moest gaan. Dat waren zware tijden. Om te overleven heeft hij drie dagen druivenbladeren gegeten. In Italië heeft iemand hem spontaan wat geld gegeven, maar verder waren er veel oplichters en profiteurs die geld wilden en loze beloften deden. Toen hij eindelijk in Nederland was, werd hij van het kastje naar de muur gestuurd: van Ter Apel naar Assen, vandaar naar Wageningen en naar Arnhem, toen naar Rotterdam. In 2020 kwam hij eindelijk in Sliedrecht. Men geloofde eerst niet dat hij een vrouw en kinderen had. Hij moest dat bewijzen door DNA af te staan. Intussen was zijn gezin in Libanon terecht gekomen en daar kon zijn DNA vergeleken worden met dat van zijn gezin. Na die vreselijke jaren kon Mohammed van de stress zeven dagen niet slapen. Zelfs met een berg slaappillen bleef zijn hoofd malen. Maar nu kijkt hij weer blij uit zijn ogen en geniet hij van alles. Ik vroeg of hij niet boos was geworden op Allah. Hij gaf het antwoord dat typerend is voor een moslim: ,,Het was het lot van Allah voor ons.” Sommige Nederlanders zijn bang voor extremistische moslims, maar Mohammed is het tegendeel van een extremist. Toen hij ontdekte dat hij partij moest kiezen tussen twee strijdende partijen, wist hij het: liever alles achterlaten en kilometers lopen op weg naar een onbekende toekomst dan betrokken raken in een oorlog.

Ik ben christen en heb het voorrecht om openhartig met moslims te praten. Het verdiept mijn geloof. Wie met ons mee wil doen, kan me bellen: 06 30474312.