Janie: 'Ik heb de lol teruggevonden'

KERK OP STRAAT - ,,In mijn tienertijd had ik altijd lol met mijn vriendin. Ik vroeg me af waar dat gebleven was. Ik had het weggestopt. Ik was down geworden. Het was kil om mij heen geworden.'' Energiek vertelde Janie van Lopik haar verhaal. Je kon haar emoties van het gezicht lezen. Ze sprak over de spanningen in haar huwelijk, haar TIA en twee jaar daarna haar beroerte. Alles leek haar bij de handen af te breken. ,,Door die tikken werd ik me bewust dat er iets moest veranderen.'' Ook in die tijd hielp ze allerlei mensen, maar het werd toen niet gewaardeerd. Na haar scheiding zocht ze houvast bij de scientology church. Natuurlijk pikte ze wel wat dingen op over zichzelf, maar ze vond er niet wat ze zocht. ,,Toen ontmoette ik jou in de kroeg'', zei ze tegen mij. ,,We spraken over het geloof. Dat zal ik nooit vergeten. Daarvoor was ik nooit zo met geloof bezig. Toen kwam ook nog die buurtbarbecue die door jullie kerk georganiseerd was. Gezellig! Zo kwam ik in jullie kerk terecht. Daar ervoer ik warmte. Dat zocht ik. Nu ik de kroegkerk heb leren kennen ben ik helemaal op mijn plaats. Voor die mensen kan ik echt iets betekenen. Voor Henk, Ger en Hannie. Mensen die door anderen veroordeeld zijn. Ik kan hen begrijpen omdat ik die veroordeling heb gekend. Ik zie nu Gods plan daarin.'' Ze noemde dat ook: warmte. Ik vroeg hoe die twee bij elkaar hoorden: een plan zien en warmte voelen. ,,Omdat je in Gods plan liefde ziet.'' ,,Maakt dat goddelijk plan met jouw leven geen robbot van je? Is dat plan geen noodlot? Kun je dan nog wel kiezen?'' Je zag Janie nadenken. ,,Nee, geen noodlot… geen robbot. Je komt tot bloei. Gods plan en jouw keuze vallen dan samen.'' Ik ging door: ,,Als dat plan dan zegt dat je morgen weer een beroerte krijgt en sterft… wat dan? Zeg je dan niet dat dit een foutje van God is?'' ,,Nee, dan is het mijn tijd. Dan word ik geroepen. Dan is mijn taak op aarde voorbij. Ik ben niet bang voor de dood. Vroeger ging ik er vanuit dat ik gewoon doorleefde. Mijn broer stierf toen hij 23 was. Dat deed me wel wat, maar ik ging gewoon door met mijn eigen leven. Nu zie ik Gods plan en zie ik dat ik door de mensen om mij heen erkend word met de kwaliteiten die ik heb.'' ,,Maar die mensen hebben toch ook hun tekortkomingen net als jij?'' Janie reageerde: ,,Ja. Samen zoeken we. Als we falen is dat om verder te groeien. Misstappen eerlijk erkennen en ervan leren. Nu merk ik dat ik weer lol in het leven heb.'' Tenslotte vroeg ik hoe lang dat geduurd heeft om dit alles terug te vinden. ,,Dat ging niet zomaar. Het duurde toch wel zes jaar. Soms viel ik weer terug. Dan verloor ik mijn balans. Maar je blijft leren.'' Lachend besloot ze: ,,Je bent nooit te oud om te veranderen!''

Gerard Vrooland