Echt Sliedrechts - Opruimen

Een inconsequente perfectionist, dat ben ik. Thuis is het altijd rommelig en als ik ga opruimen (waar ik elke dag aan begin) en ik dan moet het perfect. Dus niet voor het oog. Als ik iets uit de keuken op ga ruimen in de badkamer beland ik ineens in een andere opruimsessie. Als ik dan weer terug kom in de keuken realiseer ik me dat ik daar bezig was, maar heb ik geen tijd meer en stop ik ermee. Resultaat: een niet opgeruimde keuken en dito badkamer.

Toen de kinderen nog klein waren zag ik de rommel wel maar kwam ik er niet toe om het op te ruimen. Perfect kost teveel tijd en daarom liet ik het de kinderen ook niet zelf doen. Als mijn meneer dan de hele bende beetpakte en in een mand gooide was ik niet tevreden. Nee, de Lego moest bij de Lego en de Duplo bij de Duplo. Gek werd hij ervan. En ik eigenlijk ook wel.

Wat kan ik er aan doen? Het feit dat ik het weet van mezelf helpt al. Vaak kijk ik naar opruimtips van Biezonder Georganiseerd, van Susanne de Bie. Zij is zo goed in opruimen dat ze er haar eigen bedrijf van gemaakt heeft. En met succes. Dan wil ik de tips over opruimbakken meteen toepassen, maar dan moet ik wel eerst bakken halen bij de Action. En dan zie ik weer andere spullen die ik ook hard nodig blijk te hebben. Ik vind heerlijk om te kijken hoe zij iets opgeruimd heeft. Daar raak ik dan weer geïnspireerd door en dan begin ik weer. Het boek van Marie Kondo heb ik ook gelezen, maar ik kan mezelf er niet toe zetten om zo drastisch op te ruimen en mijn spullen te bedanken voor ik ze weg doe. Het voornemen is er wel, maar als ik dan aan mijn boeken begin, dan wil ik eerst even gaan zitten om dat boek te lezen. En ik wil schrijver bij schrijver hebben staan. Liefst op de juiste volgorde, maar dan is er weer dat ene boek dat een centimeter hoger blijkt te zijn en dan moet ik dat weer oplossen. Kansloos dus.

Ik breng regelmatig spullen naar de Kringloop Sliedrecht. Ook gisteren was het weer zover. Voordat ik weg ging sprak ik uit dat ik alleen weg ging brengen. En dat kan via de zijdeur. In de woonkamer hoorde ik gesnuif, Nina was thuis. “Dat kun jij helemaal niet” zei ze. Ik werd een beetje geïrriteerd, want natuurlijk kon ik dat wel. Kwestie van doen. Ik zette mijn fiets bij de Kringloop en zag een krans buiten staan. Maar ik ging niet…Ik zette mijn spullen af en liep weer langs de krans. Hij zou echt prachtig staan op mijn voordeur. Ineens stond ik binnen zag ik leuke sinterklaasspullen liggen. Echt wat voor op mijn werk. En een jute zak kon ik nog wel gebruiken, of twee. Ik rekende mijn volle mandje af plus krans en moest mijn best doen om heel thuis te komen met die krans aan mijn stuur.

Tevreden hing ik de krans meteen aan de voordeur om door het raampje in het grijnzende gezicht van Nina te kijken. Misschien moet ik toch maar eens met Suzanne gaan praten, maar eerst..

Daniëlle Zwanink-Muilwijk