Echt Sliedrechts - Creatieve communicatie?

In 2016 werd een oud schoolpand dat leeg stond verhuurd aan een sportschool en een aantal creatieve mensen. Antikraak dus lage huur, maar de voorwaarde is dan dat je er ‘ineens’ uit moet als het pand gesloopt moet worden. Duidelijk verhaal en een win-winsituatie. Het gebouw stond niet leeg, het verpauperde niet - want het werd bijgehouden door mensen van de ASVZ - en het bracht iets op. Er vonden veel bijzondere ontmoetingen plaats, ik herinner me een leuk kinderfeestje, maar ook de expositie van mijn zwager was in het creatief centrum. Het was laagdrempelig en iedereen was blij.

In juni hoorden de huurders dat ze er per 1 oktober uit moesten. Jammer, maar ze wisten dit dat dit zou gaan gebeuren. Iedereen ging op zoek naar een andere ruimte (wat vrijwel onmogelijk is voor een redelijke prijs) en het grote opruimen ging beginnen. De opslag van de kruisboogvereniging zat erin, een kleine kringloop, een atelier waar ze sieraden verkochten, kunstenaars, teveel om op te noemen.

Maar, en hier vind ik het verhaal vreemd worden, opeens zag men een advertentie van Adhoc, de verhuurder van het pand (in opdracht van de gemeente), voor nieuwe huurders voor ‘hun’ pand. Vreemd, want het pand zou gesloopt zou worden. Vorige week werd in een column van Mark Verheul uitgelegd werd hoe dit zat. Iets met huurbescherming. Politiek is niet mijn kopje thee, en wat mij betreft is dat niet waar deze column over gaat. Het gaat over communicatie. Waar de huurders graag betrokken werden bij, en uitleg hadden gekregen over het proces, stelde de gemeente hen steeds voor voldongen feiten. Zoals een betrokkene zei: “het voelt alsof we gestraft worden voor iets wat we niet hebben gedaan.” En dat vat het wel samen, want het gebrek aan communicatie zorgt ervoor dat er weer een vervelende soap gaande is in Sliedrecht. Er is blijkbaar niets zo veranderlijk als het weer en de gemeente Sliedrecht, want dit verhaal veranderde terwijl ik mijn column aan het typen was. Een betrokkene had zich opnieuw ingeschreven (ondanks dat zij dat niet mocht) en kreeg als antwoord van Adhoc dat dit pand ‘toch niet meer’ in beheer was bij hen. Wat gebeurt er hier? Is het de gemeente te heet geworden onder de voeten nadat het in de pers gekomen was? Wat hadden ze dan gedacht? Ik heb hier niet voor geleerd, maar mijns inziens had dit voorkomen kunnen worden met een normale communicatie, namelijk gewoon uitleggen wat de reden is dat ze eruit moeten. Eerlijk en transparant zijn. Ik citeer: ‘er is de gemeente, juridisch gezien niks te verwijten. Maar wel de onwil om mee te denken, de maatschappelijke meerwaarde en wil te kijken naar wat WEL kan.’ Beter kan ik het niet zeggen.

Maar gemeente Sliedrecht, zo ga je toch niet met welwillende mensen om die nog nooit dwars gelegen hebben of overlast veroorzaakt worden? Of noemen jullie dit creatieve communicatie?

Daniëlle Zwanink - Muilwijk