Echt Sliedrecht - Verhuisd

De makelaar die kwam taxeren keek naar de plank waar zo’n 20 fotolijstjes op stonden en zei: ‘3 foto’s zou ook al leuk zijn.’ Ik nam het voor kennisgeving aan. Maar toen het grote inpakken begon merkte ik dat ik echt keuzes moest gaan maken. Ik kon (en wilde) niet alles meenemen. We hebben nu meer woonruimte, maar minder bergruimte. Een jaren dertig woning heeft overal hoeken en gaten en wij hadden alle ruimte benut. De bergzolder alleen al. Meer dan de helft kon meteen weg. Alle schriften van school van de meiden, maar die gooiden ze meteen in het oud papier. Schaatsen die geslepen waren maar nooit meer gebruikt werden enkeltje kringloop. Poppenkleertjes, stoeltjes, bedjes, laarsjes, wagen, flesjes, potjes, fietsstoeltjes en wat er allemaal nog meer bestaan voor een pop. De meeste dingen half vergaan en inmiddels onbruikbaar. Slaapzakken en luchtbedden genoeg om de halve straat te voorzien. Twee gourmetstellen, een plaat, fonduepan, steengrill en een pizzarette. De weggeefhoek stond vol, we reden af en aan naar de Kringloop en we hadden twee keer de grof vuil loterij gewonnen.

Fotoboeken van vroeger, nog in de doos van de verhuizing van 21 jaar geleden, mochten blijven. Ik heb heel veel boeken. Ik ben dol op lezen, maar doe het veel te weinig. De muur naar zolder was één grote boekenkast. Ook daar moesten keuzes gemaakt worden, maar het werden alsnog veel dozen met het opschrift: ‘boeken’.

Het huis was het geschenk dat bleef geven. Steeds als we dachten er wel bijna te zijn kwamen er weer spullen tevoorschijn. Alleen al daarom is het goed om te verhuizen. En hoe leger het werd hoe duidelijker het achterstallig onderhoud werd. Elke week naar de camping is heerlijk, maar daardoor schiet er nogal wat bij in. Langzaamaan kwam er schot in de zaak en werd het leger en leger en ook echter en echter. Op een gegeven moment zit je in de vervelende situatie dat het oude huis niet meer als thuis voelt en het nieuwe ook nog niet zo voelt.

Inmiddels zijn we ruim 6 weken geen Sliedrechters meer maar Papendrechters. Papendrecht, door mij omgedoopt tot fatbike-city begint ook te wennen. In de eerst drie dagen ben ik bijna 4 keer voor mijn sokken gereden door zo’n snelle fiets met 3 kleuters erop. Het lijkt wel of ze twee halen één betalen bij Temu zijn want werkelijk iedereen tussen de 3 en de 53 rijdt hier op zo’n dikke fiets.

Toch blijf ik me een Sliedrechtse voelen. Mijn ouders, zus, vrienden, werk, kerk, schoonheidsspecialiste en tandarts blijven in Sliedrecht en gelukkig ben ik in het bezit van een elektrische fiets. Er is genoeg vet aan mij, maar mijn fiets niet.

Daniëlle Zwanink - Muilwijk