Echt Sliedrechts: keuzes accepteren

Wat als je kind een andere keuze maakt dan jij? Wat als je kinderen een andere richting uit gaan dan jij ze hebt voorgehouden? Lukt het je dan nog om contact te houden? Lukt het om ze dan toch vast te houden? Anders gezegd: Lukt het om ze los te laten?

Daaraan moet ik denken als ik, door Sliedrecht fietsend, een straatnaambord tegenkom. Daarop staat de naam van Isaäc da Costa. Hij was een historicus en dichter in de eerste helft van de negentiende eeuw. Zijn vader was een uit Portugal gevluchte Joodse bankier. Isaäc was een verdediger van de Joodse godsdienst. Maar toen kwam hij tot geloof in Jezus. Omdat dit voor zijn ouders onverteerbaar was, hield hij dit geheim totdat zij overleden waren. Hij wilde hen niet kwetsen. Da Costa liet zich daarna dopen en trad toe tot de christelijke religie. Hij werd vervolgens een bevlogen verdediger van het geloof dat de Jood Jezus de Messias is. Er zijn verschillende scholen in Nederland die naar Da Costa zijn genoemd. Ook bestaat er een Stichting Isaac Da Costa, die zich inzet voor de verspreiding van het evangelie onder Joden.

IN VRIJHEID EIGEN KEUZES MAKEN

Terwijl ik verder fiets, denk ik: Hoeveel mensen zijn er niet die hun geloof, opvattingen of liefdesrelatie wegstoppen? Omdat ze anders uitgesloten worden. Omdat hun keuze niet in overeenstemming is met hun opvoeding of kring waarin ze zijn groot geworden. Als je echt van je kinderen houdt, dan wil je natuurlijk dat ze het goede kiezen. Maar je wilt toch ook dat ze zelf in vrijheid hun eigen keuzes maken. Zeker, de liefde van ouders wordt soms zwaar op de proef gesteld, maar als het enigszins kan dan zul je toch de deur open houden voor je kind. Via een andere stichting ben ik betrokken bij Messiasbelijdende Joden. Daar hoorde ik dit verhaal. Een jongeman die als Jood was opgevoed, las het Nieuwe Testament en kwam tot geloof in Jezus. Zijn vader zei: ‘Mijn vader is geboren als Jood en zal sterven als Jood, ik ben geboren als Jood en zal sterven als Jood, maar jij?’ … Daarna volgde er een pijnlijke stilte. Vader trok dus het Jood zijn van zijn zoon in twijfel. Dat komt omgekeerd helaas net zo voor. Wat hebben we nog veel te leren. Gelukkig gaat het ook vaak goed. Je mag als kind toch hopen dat de liefde van je ouders onvoorwaardelijk is. Tja en dat gaat dus allemaal door mij heen als ik door Sliedrecht fiets en zomaar een straatnaambord tegenkom.

Geert van Dijk