Echt Sliedrechts - Ongeluk

Het is woensdag 3 juni. Mijn moeder fietst in de Tolsteeg over een brugje. Jij komt van de linkerkant op je fiets aangereden. Er vindt een aanrijding plaats waarbij jullie beide vallen. Jij staat weer op, mijn moeder niet. Ze ligt te huilen van de pijn en de ambulance wordt gebeld. Je zegt dat je haast hebt en ondanks je zere knie wil je weg. Helaas vergat je in de hectiek om je gegevens te geven en was mijn moeder niet in staat om erom te vragen.

Hierna hebben mijn zussen, de politie en ik meerdere oproepjes op sociale media geplaatst helaas zonder resultaat. Ik blijf uit de schuldvraag, eigenlijk mochten jullie daar beide niet fietsen, daar gaat het niet om. Ik snap de schrik, de eventuele paniek, de adrenaline die maakt dat je niet meer rationeel kunt denken. Ik snap de pijn in je eigen knie, misschien wel schade aan je fiets. Dat begrijp ik allemaal. Maar daarna vind ik het lastig.

Vraag je je niet af hoe het met die mevrouw is? Vertel je niet aan iemand waar je zere knie door komt? Nadat je weg was kwam de ambulance, die belden de politie. Mijn moeder moest op straat blijven liggen tot die er waren. De politie wilde de tegenpartij spreken, maar je was er niet meer. Mijn moeders broek is kapot geknipt en ze hebben haar verdoofd vanwege de hevige pijn. Haar dijbeen is gebroken op vier plekken. Een hele nare breuk.

Ze is geopereerd en heeft 23 krammen en een wond van 65 cm vanaf haar heup tot haar knie. Nu komt het echte traject, in plaats van naar huis naar mijn vader is ze in Waerthove om te revalideren. Ze heeft veel pijn, maar wat haar het meest pijn doet is dat ze niets meer gehoord heeft van je. Dat het nu lijkt alsof het je niks kan schelen. Alsof zij er niet toe doet.

Toevallig is mijn dochter een poosje geleden in Breda aangereden op haar fiets. De dader reed door en liet haar liggen op straat. Ik zei nog, dat zou in Sliedrecht niet gebeuren. Naïef natuurlijk. En een andere situatie. Ik spreek hier over een dader en een slachtoffer. Dat wil ik nu niet, want het gaat niet om de schuldvraag en ik denk niet dat er kwade wil in het spel was.

Mijn moeder is een lieve moeder, oma en overgroot oma. Ze stond volop in het leven, fietste overal naartoe. Was zelfstandig. Mijn vader was net hersteld van een gebroken heup en ze konden weer samen gaan genieten van de camping. In plaats daarvan moet ze nu weer leren lopen. Haar leven is stilgezet.

We hopen dat het goed komt, maar we hopen ook dat jij je alsnog meldt. Want dit kan jou toch ook niet lekker zitten? Met mijn moeder valt heel goed te praten en ze heeft alle tijd nu ze in Waerthove zit. Ik hoop dat jij dit leest. Neem even contact op, het zal voor mijn moeder een stukje verwerking zijn en voor jou een opluchting. Het is nooit te laat. Ik hoop van je te horen.

Daniëlle Zwanink - Muilwijk