Echt Sliedrechts - United by Music

Ik heb een probleem met Papendrecht. Niet met Papendrecht zelf natuurlijk. Prima dorp met een mooie markt. Niks mis mee. Maar deze week stond daar iets waar ik toch een beetje moeite mee had: United by Music. Al twintig jaar is Sliedrecht de thuisbasis van United by Music en opeens staat die gigantische spiegeltent op de Markt bij de buren waar honderden mensen komen eten, drinken en kijken naar iets uit Sliedrecht.

Dit jaar mocht ik voor het eerst écht kennismaken met United by Music. Ik had wel eens een deel van deze muzikanten zien optreden op bijvoorbeeld het Living Statues and Art Festival, maar eigenlijk alleen in het voorbijgaan. Ik wist niet zo heel goed wat ik moest verwachten van de gala-avond in de spiegeltent, maar collega Timo had me gevraagd mee te gaan en lekker eten, muziek en gezellige mensen kan nooit mis gaan, zo dacht ik. 

In het begin werd vooral een rustig introductiedeuntje gespeeld, maar ook dat klonk al heel erg lekker. Ondertussen knabbelden Timo en ik met collega Hannie aan een broodje en werd de eerste gang geserveerd. Toen ging de band pas écht spelen en wat een geluid kwam er uit deze muzikanten, zowel op hun instrumenten als uit hun kelen. Nieuwe - maar vooral ook hele oude - nummers werden gespeeld en op veel herkenbare muziek werd geswingd op en voor het podium. Schitterend om te zien en het was genieten.

Ik zag wat Margareth Kamermans - zij overleed halverwege dit jaar en was een van de krachten achter United by Music - me vertelde in een interview dat ik vlak voor haar dood met haar had. Op het podium verdwijnen de keurige hokjes. Er stonden daar geen ‘mensen met een beperking die ook een liedje mogen zingen’ maar muzikanten en echte artiesten. Mensen die weten hoe ze een zaal moeten bespelen.

En ineens bedacht ik me dat dit dus al twintig jaar gewoon in Sliedrecht bestaat. Twintig jaar. En ik had daar nog nooit echt bij stilgestaan. Misschien is dat wel typisch Sliedrechts: iets bijzonders zo lang en zo vanzelfsprekend doen dat je bijna vergeet hoe bijzonder het eigenlijk is.

De avond werd nog eens extra bijzonder toen burgemeester Jan de Vries het podium op kwam. Hij benoemde Joris van Wijngaarden, voor zijn jarenlange inzet voor United by Music, Sliedrecht Sport en ASVZ, tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Daar stond hij dan, in die gigantische tent in Papendrecht, voor iets wat twintig jaar geleden in Sliedrecht begon. 

En ik? Ik zakte langzaam weg in een gezellige sfeer met heerlijke muziek en goed eten. Of zoals collega Timo zei: ,,Ik kan veel ellende in de wereld weer aan als ik zo’n avond als vandaag heb gehad.”

En misschien is dat wel precies wat zo’n avond doet. Je kijkt even anders naar iets waarvan je dacht dat je het al lang kende. Zelfs als je daarvoor eerst naar Papendrecht moet.

Marjanne Dijkstra