Zellefs ‘t speulkwertier wier naegespeuld.
Zellefs ‘t speulkwertier wier naegespeuld. Sliedrecht Dialect
Sliedrechts Dialect

Vaodertie en moedertie speule

Column

SLIEDRECHT Tegewoordig verbaos ‘k m’n aaige dikkels over de baarege speulgoed waer kaainder nou mee speule. D’r kaomertie leg vol mè dinger van kunsstof in felle kleure. Bovedien hen ze apperaotjies waer wij, ouwchies, niks van snappe. Wat ’n verschil met onze jeugdjaere. Dà ’s gêên veroordêêling hoor, belnêênt. As wij nou zouwe leve, groeide me ok mè veul plezier op mè computerties en zô. Omgekeerd zouwe de klaaintjies van nou blij zijn met onze spullechies van toen. De tijd zurregt aaltijd voor aaige verschijnsele en de kaainder passe d’r aaige moeitelôôs aan.

Wà speulde ik graeg mè me vriendjie vaodertie en moedertie. As hij d’r nie bij was, deej een buurmaaisie of een vriendinnechie wel mee. Dan was ik de moeder en zij de tante. Deurdà me vaoder timmerman was, hà ‘k al as klaain maaisie een klaain stoeltjie en taofeltjie. Daerop sting dan ’n klaain serreviesie mè Piggelmee en Tureluur d’r op. Dà was opgespaord mè punte van de koffie. Và me moeder krege we echte, laauwe thee in ’t theepotjie en de kaoksies sneej ze mooi in viere, dan paste die stuksies netjies op de klaaine schutteltjies. Hêêle verhaole wiere d’r gehouwe. Over de was met de waskuip en -plank. Over ’t koke op ’t fernuis en de poes die klaaintjies had. Kat Mientjie bleef trouwes nooit zitte bij dat tafferêêl. ‘k Het ’t zat geperbeerd, mor ’t lukte nooit. Ze sprong aaltijd weg.

‘k Zou d’r nog zat over kanne vertelle, mor d’r was nog veul meer te doen. Schooltjie speule bevôôbeld. Verschaaijene vriendinnechies en poppe zatte dan netjies op ’n rijchie twêê aan twêê. Ze krege de naome van de kaainder uit m’n aaige schoolklas. We leerde in dà spel netjies ’t ABC opzegge en ’t opdreune van de taofels. Aal gaauw gonge we dan deur naer de aandere vakke. Tekene was netuulijk aareg leuk, op klaaine pepierties. ’t Zinge van vaarsies was ok ampart. Allicht was t’r êên bij die prongeluk/pres aareg vaals zat te zinge. Die mos dan in d’n hoek gaon staon en moch nie omkijke. Dà deej die dan toch. De nepjuf wier dan netuulijk bôôs en de nepleerlinge zatte weer te gniffele. Soms gonge me echt eefies naer-buitene om ’t speulkwertier nae te doen. Dan deeje me tiksie-is-‘m, maaider- of jongesvangertie en haosie-over. Azze we echt buite wouwe gaon speule, dan was dat naemaokschooltjie binne gaauw leeg, want dan was ’t zôôgenaomd woensdagmiddag.

Aal doende komme d’r nog veul meer herinneringe naer bovene, mor nou wi ‘k graeg is wete wat en hoe de klaaintjies van tegewoordig speule en of ze ok wel-is vaodertie en moedertie, of schooltjie speule. Of, wie weet, hêêl wat aanders? Laet jie me ’t is wete?

Korrie Lissenburg

advertentie