Bomen over bomen

Het moet een vreemd gezicht zijn geweest voor Sliedrechters die mooie rechte wilgenbomen waren gewend. In plantsoenen verschenen opeens wilgen die hun takken bogen en de twijgen en bladeren als slappe sliertjes neerhangen. Deze wilgen waren niet ziek! De Treurwilgen (Salix alba ‘Tristis’) zijn expres zo gekweekt voor de sier. De treurwilgen staan prachtig langs singels en vijvers. Vooral als ze goed uitgroeien tot bomen met een hoogte van meer dan 20 meter en met kronen van 10 meter doorsnede. Op begraafplaatsen lijken zij door hun gestalte te treuren en zorgen zij voor een zekere rust in zo’n omgeving. In Sliedrecht zijn heel wat treurwilgen te vinden. Zoals langs de singel van de algemene begraafplaats en in de Prickwaert. Dat is niet zo verwonderlijk want de wilgen groeien bijna overal zonder problemen. Het zijn bomen die snel groeien, tegen water en nattigheid kunnen en zich op allerlei manieren handhaven. Omgewaaide bomen kruipen overeind door een nieuwe hoofdstam te maken. Wilgen planten lukt altijd. Stekken uitdelen van een wilg is evenmin een probleem. Een tweejarige tak is daarvoor het meest geschikt. In de herfst steekt men de stek een halve meter in de grond en in het voorjaar loopt het boompje uit. Na 6 jaar staat er een heuse wilg. Bij wilgen kunnen zelfs alle takken worden afgezaagd. Ze lopen bij de afgezaagde stobben opnieuw uit en zo ontstaat er een knotwilg. Deze moeten iedere 4 jaar geknot worden. Bij de hele oude knotwilgen vermolmd het zachte kernhout, alleen het spinthout met de sapstromen blijft als een dunne wand overeind. Als dat niet gebeurt wordt de takkenlast te zwaar en worden de bomen vatbaar voor ziektes of vallen om. Wilgen groeien snel maar worden niet erg oud. Maximaal 80 jaar. Wilgen kunnen zich aan alles aanpassen, ze bieden ook plaats aan vele insecten. Er kunnen wel 450 soorten wonen! In oude wilgen kunnen ook varens en vlierstruiken groeien. Vogels bouwen hun nesten in de takken of in de beschutting van de knotstoven. Uilen en vleermuizen vinden in de holle stam een rustplaats. Die eigenschappen maken de wilg tot een fleurig bolwerk voor veel planten en dieren. Bij de mens heeft de wilg haar verdienste ook wel bewezen. Mensen met hoofdpijn kunnen op de bast van een wilgenhoutje bijten. Deze bevat namelijk aspirine! Uit de chemische naam voor aspirine -acetylsalicylzuur- is nog steeds duidelijk af te leiden dat het middel zijn oorsprong vindt in de Salix.

L.J. Nederlof, St Sliedrecht Groen