Echt Sliedrechts -Giffabriek

An Lemaire, directeur van Chemours Dordrecht, herhaalde tijdens de hoorzitting over de Dordtse chemiereus in de Tweede Kamer begin juli een aantal keer dat ze graag wilde dat we ‘bij de feiten blijven’. Als journalist kan ik me daar natuurlijk helemaal in vinden. Door gedegen onderzoek en feiten kunnen namelijk de beste afwegingen worden gemaakt. Door onderzoek worden oplossingen gevonden voor ziektes, vaccinaties uitgevonden en oplossingen bedacht voor ons klimaatprobleem. Hulde aan wetenschap en onderzoek. Yay science!

Zoals wellicht bekend woon ik niet in Sliedrecht, maar al 42 jaar in het pittoreske Dordrecht. Opgegroeid met de fabriek van DuPont en later Chemours, met zwemmen in de Merwelanden - wat nu niet meer mag, want vervuild door PFAS - en later de appels uit mijn eigen tuin die ik vrolijk voerde aan mijn kinderen. Ik gaf mijn kinderen borstvoeding - het beste zegt onderzoek -, maar ik wist niet dat ik ze daarmee nog een extra stootje PFAS meegaf.

De afgelopen maanden dompelde ik me onder in Chemours, niet te letterlijk, want PFAS heb ik naar het schijnt al genoeg in mijn bloed. Ik sprak mensen, las onderzoeken en nam kennis van onderzoeken van andere journalisten. En waar ik eerst nog vooral luisterde naar de feiten, verder nadacht over wat dat betekende voor mijn woonomgeving en me eigenlijk ver wilde houden van sentiment, brak dat ergens. Er kwamen al voorzichtige scheurtjes in mijn brein toen ik Dr. Jacob de Boer sprak, niet de minste op dit gebied, maar de uitzending van Zembla was wel een dieptepuntje.

Mensen die mij wat beter kennen, weten dat ik soms wat primair kan reageren. Mijn ‘redheadtemper’ kwam behoorlijk naar boven toen ik bijna schreeuwend tegen de televisie de uitzending van Zembla keek. Ik begrijp de mensen die tijdens de hoorzittingen in het stadhuis van Dordrecht en ook in het provinciehuis in Den Haag soms geëmotioneerd hun verhaal doen. Laten we bij de feiten blijven, zoals An Lemaire graag wil, maar de feiten laten steeds meer en meer zien dat er bij Chemours gewoon stelselmatig troep is uitgestoten en wordt uitgestoten en dat dat gevaarlijk is voor ons. En hoe gevaarlijk die stoffen echt voor ons zijn, wordt de laatste jaren steeds duidelijker, maar dat er ‘iets’ niet oké is, lijkt al veel eerder bekend. In sommige dingen heb je een keuze, je kunt er namelijk bijvoorbeeld voor kiezen om niet te roken, maar deze shizzle word je als regiobewoner - en in feite als planeetbewoner - door de strot geduwd. 

Nog een klein feitje over mij dan: als ik ergens veel mee bezig ben, komt dat vaak terug in mijn dromen. Zo zat ik pas in mijn droom vastgeketend aan de poort van Chemours, kennelijk als een ware ‘journalist turned activist’. Nu heb ik voorlopig aan mijn pen/toetsenbord een voldoende wapen, maar het punt dat dat te weinig is, komt steeds dichterbij. Want alle emoties terzijde: Chemours is een giffabriek.

Marjanne Dijkstra

Meer weten? Lees dan ons complete Chemours-dossier met al het nieuws en de achtergronden.