Fietspad

Wat mij betreft was het een geslaagde fotopuzzelwedstrijd in Het Kompas van vorige week. Heb je het gemist? Kijk nog even op de website. Twaalf foto’s uit het nieuws van het afgelopen jaar. Met telkens een vraag: ‘Wat gebeurt er op deze foto?’ Daaronder stonden steeds drie mogelijkheden waaruit je kon kiezen. De redactie heeft z’n best gedaan om er iets aardigs van te maken. Niet elke zin was dolkomisch, maar ik moest toch wel lachen om Ton Spek en het glühweinstalletje. Het ging om de opening van het nieuwe fietspad ten westen van de begraafplaats. Over dat fietspad heb ik zo mijn gedachten. Dat fietspad gebruik ik namelijk nogal eens. Hetzij op de racefiets op weg naar de polder, hetzij op mijn gewone fiets als ik naar het station rijd.

Eerlijk is eerlijk: het fietspad is mooi geworden. Netjes uitgevoerd en keurig afgewerkt. Alleen, aan de zuidkant heeft dit fietspad een grondige verandering ondergaan. Daar wil ik het graag even over hebben. Ongeveer ter hoogte van de ingang van de begraafplaats is de route nogal veranderd. Als ik vanuit de Jan Steenstraat naar het station fiets, dan kan ik kiezen: of door de nieuwe bak met grind, of eerst richting de rotonde, daar begint immers het rode fietspad, met een nieuwe bocht. Tot zover is er niks aan de hand. Maar, als ik terugfiets dan volg ik opnieuw het vernieuwde fietspad dat aan het eind vrij abrupt afbuigt naar rechts. Maar dán! Uitgekomen bij de rotonde heb ik opnieuw een keuze: óf ik ga om de rotonde heen – ‘helemaal’ langs de firma’s Rozendaal en Simon. Dit voelt voor mij als een buitensporige omweg. Of: ik ga een stukje tegen het verkeer in, steek vervolgens de Thorbeckelaan over, om aan de overkant het fietspad te pakken. Niet echt veilig natuurlijk. Dan is er natuurlijk nog de derde optie: de grindbak. Volgens mijn huisgenoten moet ik niet zeuren en – hup – om de rotonde heen fietsen. Ik blijf dat een beetje raar vinden. Mijn vermoeden is dat de meeste mensen (of ze nu glühwein op hebben of niet) toch de grindbak pakken. Maar dat fietst dan weer niet comfortabel. Dat grind is juist bedoeld om die route te ontmoedigen, lijkt mij. Waarschijnlijk zal ik meestal – volgzaam als ik ben – braaf doen wat ze thuis aan tafel zeggen. Ik sta echter niet voor mezelf in dat het altijd zo zal gaan. Eigenlijk ben ik benieuwd of andere fietsers dit herkennen. Maar misschien hebben mijn gezinsleden gelijk en moet ik gewoon niet zo moeilijk doen.

 
Geert van Dijk