Echt Sliedrechts: Soms

Soms

Soms stel ik me weleens voor hoe het moet zijn als je leven zich in afspeelt in “ons” huis in Sliedrecht. In de kamer waar je ineens woont, je ziet wel wat bekends, maar ook weer niet. Hoe het moet zijn als de mist in flarden in je hoofd komt en gaat, tot het niet meer gaat en het mistig blijft. 

Hoe het moet zijn als je merkt dat je jezelf aan het kwijtraken bent, als je nog wel wilt, maar niet meer kunt. Als je je steeds naar huis wilt maar ze steeds zeggen dat je nu hier woont. Maar waar is hier? Als je je zorgen maakt dat je moeder op je zit te wachten en hoe moet ze nu weten waar je bent? Als je niet meer weet welke dag het is en in welk jaar we leven. Als je zo rusteloos bent dat je niet kunt gaan zitten, ook al ben je nog zo moe. Je blijft opstaan en lopen. 

Je wilt slapen, maar het lukt je niet. Of je wilt juist wakker blijven, maar je hebt de energie niet meer en valt steeds in slaap. Het is fijn dat er lieve mensen zijn die proberen lichtpuntjes te zijn in je dag. Er wordt gevraagd welke maaltijd je het lekkerst vindt en als je dat niet meer zelf weet, dan weten zij het. Je wordt aangesproken met je naam en aangekeken met een vriendelijk gezicht. Er worden activiteiten georganiseerd en je wordt gevraagd of je mee wilt doen. Het hoeft niet, maar het mag. 

Er gewoon bij zitten is ook goed. Elke dag word je geholpen met aankleden en met dingen die je zelf niet meer kunt. Je wordt gezien en krijgt je koffie precies zoals jij het graag drinkt als je dat zelf vergeten bent. Je krijgt die boterham die je zo graag lust en er wordt gezorgd voor dat toetje dat jij zo graag eet. Maar toch... Het is fijn dat er goed voor je gezorgd wordt. En je hebt elke dag iets te doen. Maar…Je had liever zelf de regie over je leven gehouden. Je had liever thuis blijven wonen. 

Het had moeten blijven zoals het was. En dat maakt je soms boos of verdrietig. Helaas is er niemand die daar iets aan kan veranderen. Het enige dat mijn collega’s en ik kunnen doen is proberen het leven zo prettig mogelijk voor je te maken. En dat doen we. Zo goed als we kunnen. Ik doe het nog maar een paar jaar, maar sommige collega’s zetten zich hier al meer dan 20 jaar of zelfs nog langer voor in. Ik zeg het eerlijk, soms is het werk heerlijk, soms frustrerend en regelmatig is het heel verdrietig. 

Soms ben ik blij dat ik 20 minuten naar huis moet fietsen om mijn hoofd even leeg te krijgen. Naar mijn eigen huis waar ik kan doen wat ik zelf wil, eten wat ik zelf kies en de tv kan zetten op de zender die ik zelf wil. Maar soms is dat besef er ineens.

Daniëlle Zwanink