Echt Sliedrechts - Europapa(papapapa)

Toen ik de Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival van dit jaar voor het eerst hoorde, was ik niet eens op het ‘juiste’ continent. Op dat moment liep ik op zesduizend kilometer afstand van Sliedrecht en omstreken in New York vakantie te vieren. Toch greep het liedje me op de een of andere manier meteen. Nee, het is geen hoogstaande muziek, maar het is grappig, pakkend en - wat mij betreft - ook best een liedje dat kan verbinden.  

Als vrouw die in de jaren ‘90 puber was, kon ik ook zeker het stukje gabbermuziek waarderen. Wederom niet mijn genre - ik was meer een ‘alto’ op de middelbare school - maar het brengt vele herinneringen aan die tijd terug. De manier waarop zelfs mijn kinderen aan het ‘hakken’ gingen, heeft me meerdere keren aan het lachen gemaakt. Anyway, noem mij maar een weekdier, maar ik werd oprecht blij van het liedje. 

De spanning steeg dan ook zeker vorige week in ‘Huize Marjanne’. Zelfs mijn echtgenoot - die gemiddeld van een harder deuntje houdt - begon mee te zingen. Vorige week ‘bezocht ik m’n friends in France’ en ook de Franse televisie zond de halve finale uit waar Joost Klein in stond. Drie blije kinderen toen bleek dat de Nederlandse inzending doorging naar de finale.

Groot was de deceptie toen er opeens allerlei onzekerheid was over de deelname van Joost Klein en dat hij werd gediskwalificeerd. Die avond keken we met onze bijna-buren - met ook drie kinderen in dezelfde leeftijd - toch een stukje Songfestival, maar de Nederlandse vlaggetjes bleven in de kast. Zelfs aan het Moederdagontbijt op zondagochtend vroeg mijn jongste nóg steeds hoe het nu ook alweer precies zat en waarom Nederland nu eigenlijk was ‘gediks-, gediks-, niet meer mee mocht doen’. Klein zou een ‘dreigende beweging’ naar de camera van een van de medewerkers hebben gemaakt, nadat hij ongevraagd werd gefilmd.

Laat het duidelijk zijn dat het Eurovisie Songfestival al jaren geen show meer is die om de liedjes draait. Dan heb ik het ook nog niet gehad om het woord ‘Euro’ in de naam van het festival. Daarbij zou de deelname van Azerbeidzjan en Armenië twijfelachtig zijn en die van Australië en Israël heel bijzonder. Natuurlijk ben ik niet voor het gebruiken van geweld, maar per saldo weten nog steeds niet precies wat er nu is voorgevallen tussen Joost Klein en de cameravrouw. Maar, ze had een camera in haar handen, dus als ze bij de Eurovision Broadcasting Union slim zijn, laten ze die beelden zien, zodat er voor eens en voor altijd duidelijkheid is over wat er precies is gebeurd. Het blijkt maar weer eens dat communicatie een groot goed is en ontzettend belangrijk. Niet alleen tijdens het Eurovisie Songfestival.

Marjanne Dijkstra