Echt Sliedrechts - Het vervolg

De dag nadat ik mijn vorige column inleverde moest ik moest ik onverwachts naar het ziekenhuis omdat de wond ontstoken leek. En vanaf die dag staat mijn wereld op zijn kop. “Waar is uw partner? Ik heb slecht nieuws, het is toch een melanoom.” Terwijl ik probeerde te begrijpen wat er gebeurde begon ik te huilen en kwamen er herinneringen boven aan de vriend die we verloren hebben aan een melanoom. Mijn zwager werd uit de wachtkamer gehaald en kwam van “kun je even rijden”, in een kamer met een huilende schoonzus terecht. Ondertussen praatte de dokter verder over de protocollen, een extra operatie, de schildwachtklier, kwaliteit van leven, de dikte van de melanoom en de oncologisch chirurg.  Ik zei nog dat ik niet kwam voor de uitslag, die afspraak stond pas later, maar dat veranderde natuurlijk niets. De wond is nog open en ik moet twee keer per week gezwachteld worden, naar de oncologische chirurg, er moest een echo van mijn liezen gemaakt worden, naar de dermatoloog voor de rest van mijn lichaam, de anesthesist, een hartfilmpje maken. Ik krijg een uitleg over de plek, het is 8 mm diep, de randen zijn schoon, maar volgens de protocollen moet er nog een centimeter extra uit. Ik hoor het woord “tumor” en mijn hart slaat over. Wat had ik dan gedacht? Het is een tumor, het is kanker, het is klote. Ik parkeer deze gedachten voor later. Er is aandacht voor alles aan mijn lichaam, maar er gebeurt ook zoveel in mijn hoofd.

Gezien de problemen die ik nu heb (door de plek waarop de melanoom zat) stelt de chirurg voor om eerst de schildwachtklier eruit te halen. Als die schoon is laten we het zo en blijf ik onder controle.

De wond kan gelukkig ik laten verzorgen in het ziekenhuis in Sliedrecht. En wat zijn ze lief daar! Het is nog niet dicht, maar er is vooruitgang. Ik moet geduld hebben maar ik wil herstellen, een goede uitslag en verder met mijn leven. Ik ben blij met alle lieve berichtjes, kaarten en bloemen. De mensen die zeggen dat het goed komt hoor ik, maar zo voelt het (nog) niet. Ik sta er positief in, maar ik zal pas opgelucht ademhalen als ik zwart op wit zie staan dat mijn schildwachtklier schoon is.

Ik zou er iets voor geven als mijn leven weer gewoon ‘zijn gangetje’ gaat, maar dat is nog niet aan de orde. Mijn hoofd draait overuren, wat als ik niet gegaan was? Wat als het toch uitgezaaid is? Ik ben niets beter dan een ander. Ik word heen en weer geslingerd tussen emoties en gedachten. Ook gedachten waar ik niets aan heb maar die er wel zijn. Toch wil ik niet dat dit een klaagverhaal word, want ik besef dat er velen een strijd aan het voeren zijn of gevoerd hebben die vele malen zwaarder is dan de mijne. Maar dit is nu mijn wereld en mijn realiteit. Ik ben in afwachting van de operatie weer voorzichtig aan het werk, dat geeft afleiding en het gevoel dat mijn leven niet helemaal stil staat. Tot over een maand.

Daniëlle Zwanink - Muilwijk