Sliedrechts Dialect - Eên van m’n schôônvaoders

M’n schôônvaoder, vroeger domenee, afgestudeerd in Kampe, was ‘n norse manspersoon. Z’n intelegentie zat hum in de weeg. Hôôgbegaofd, mor ‘n lêêge EQ. Daerdeur zel die ‘t in z’n roeping ok nie hebbe gered. Nou was ik êên van de waainiges waer die wel ‘n praotjie mee wou maoke, maor ‘k mos hum wel ‘opebreke’. Toe die thuis nie meer functioneerde, hij raokte tetaol in z’n aaige gekeerd, verhuisden die naer Waerthove. Nou was hum z’n vrouw ‘n echte kwezel en op bezoek begon ze steeds weer over de kaarek. Dà gong ‘n jaertie zô deur. Somtijje was ikzellef d’r bij en ‘n aandere keer ok mijn vrouw: we zagge d’n aaregernis op z’n gezicht. Dus op ‘n mooien dag was m’n schôônmoeder weer is bezig met heur hôôgere macht en vroog ik heur daermee te stoppe omdat heur man ‘t doijelijk zichbaor nie kon werdere. Ze gong d’r tegenin, en beweerde dat ie ‘t juist fijn vong. Z’n gezicht zag ‘k veraandere, hij draaide z’n aaige om naer z’n vrouw en perste d’r nae 2 jaer zwijge, uit: “Zeur wijf!” M’n vrouw en ik schote aallebaai in de lach, zellefs m’n schôônvaoder gaf ‘n grimas, lache was hum vreemd. De moeder và mijn zat hevig geschrokke te kijke en vroog: “Hoorde ‘k dà nou wat ie zeej, sprak tie dát echt uit?” Een verpleegkundige die d’r bij zat, schoot in de lach en zeej hardop lachend, dat ie dat inderdaod gezeed had.

‘n Week laeter is tie overleeje. Maor die herinnering aan die twêê woorde, maokte dà ‘k met ‘n lach afschaaid van hum nam en ‘m ok nog ‘n compelement meegaf voor z’n woorde. Twêê jaer gêên woord gesproke, om op ‘t laetst hêêl betekenisvol iets te zegge tege z’n vrouw. Ruim veertig jaer huwelijk in twêê woorde.

“t Was ‘n bezondere man. Hij vertelde me ‘n jaer of twêê voor z’n opnaome daer dat ie een manuscript hà geschreve over ‘t gelôôf en hum z’n visie daerop. Hij was dat in het gelôôf kwijt geraokt deur meer naer de weteschap en geschiedenis te kijke. Faaielijk besting ‘t voor hum nie meer. Dà lijk me in triest as ie d’r mee opgegroeid ben, d’r voor studeerde en d’r mee omgong. 

Nae z’n overlijje vroog ik om ‘t manuscript. Volleges m’n schôônmoeder had ie dà nooit geschreve, mor met heur aaige woorde bevestigde ze ‘t bestaon, ze wis percies waerover ik ‘t had. Ok zij is nie meer op onze wèreld. Ovve ze mekaor in ‘t naebestaon nog zijn tegegekomme weet ‘k nie, voor hum hoop ‘k van nie.

mostertpot@gmail.com