Echt Sliedrechts - Zorgen

,,Ben je het niet zat was om steeds naar Sliedrecht te moeten fietsen voor je werk?”, vroeg ze. Heel eerlijk, soms ben ik het spuugzat. Vooral op de dagen dat ik mijn best gedaan heb om nog wat te maken van mijn haar en make-up en met mijn mascara op mijn kin op mijn werk aankom. De andere kant van het verhaal is dat ik mijn werk en mijn collega’s zo leuk vind dat ik het er voor over heb. Op de dagen dat het droog is, verreweg de meeste dagen, is het eigenlijk wel lekker dat ik nog 20 minuten moet fietsen voordat ik thuis ben. Een podcast in mijn oren en ik kan alle dingen die verdrietig of vervelend waren makkelijker achter me laten.

Recent luisterde ik naar een podcast over politiek waar ze de bezuinigingen in de zorg bespraken. Natuurlijk moet er bezuinigd worden, maar ik hoop niet dat er bezuinigd gaat worden op de krenten in de pap voor onze bewoners. Zo is er bijvoorbeeld het busuitje één keer per maand. De chauffeur is een vrijwilliger, de route is door de polder en daar begint het feest der herkenning. “Hier fietste ik altijd.” “Hier woont mijn zoon.” “Hier gingen wij altijd schaatsen.” Of er wordt genoten in stilte. Daarna strijken we ergens neer voor koffie met gebak. Niet gratis, maar onbetaalbaar. Even een onderbreking uit de dagelijkse sleur voor degene die dat graag willen.

Iedereen die mij kent, weet dat ik geen fan ben van het Oktoberfest en dat ik me voor geen goud in een Dirndl hijs. Ik snap dat het heel gezellig is, maar het is niet mijn kopje thee. Toch liep ik twee weken geleden door Overslydrecht in zo’n ding. Met frisse tegenzin, maar die verdween toen ik de versierde zaal binnenkwam. Meneer D zat met een pul 0.0 bier met een bel zichtbaar te genieten van de sfeer. Collega’s en vrijwilligers die verkleed waren. De keuken die het menu aangepast had, de foute muziek. Het voelde echt als een klein feestje.

Of het muzikale optreden beneden in de zaal, ook één keer in de maand. Dit voelt als een echt uitje voor menig bewoner. Ze worden getrakteerd op een lekker sapje, een blokje kaas, een stukje worst en een klein advocaatje met slagroom. En dan is er nog de bingo, de koffieochtenden, teveel om op te noemen. Allemaal even kostbaar.

Onze bewoners hebben hun hele leven gewerkt en gezorgd en nu zijn zij aan de beurt. Wij zorgen nu voor hen. Met alle liefde. Laten we niet schrappen in de dingen die het leven juist nog leuk maken voor mensen die alles al aan het verliezen zijn.

Maar, ik wil ook niet dat de premie omhoog gaat, dat het eigen risico omhoog gaat, ik wil niet dat er bezuinigd wordt op salaris, wel dat er betaalbare huizen komen, ik wil dat defensie zijn zaken op orde heeft, ik wil dat vrouwen veilig thuis kunnen komen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb het niet voor het zeggen, en dat is maar goed ook. Een pasklare oplossing voor alle problemen heb ik niet. Zorgen om wat gaat komen wel. Laat mij tot die tijd maar gewoon zorgen en fietsen.

Daniëlle Zwanink - Muilwijk