Van hier en daar, van overal: de Leeuwenkuil

SLIEDRECHT Sliedrecht is van oorsprong een dijkdorp. Op de dijk werden woningen gebouwd, gevarieerd van grootte. Toen aan de dijk de ruimte op was ging men huizen bouwen aan de dijk; stoepen.

Ooit waren er 35 stoepen waarvan 7 buitendijks en 28 binnendijks. De stoepen kregen een naam, één werd de Leeuwenkuil genoemd. Het is de eerste stoep ten westen van de Baanhoekspoorbrug, binnendijks. De stoep ligt diep en is nauwelijks te vinden door de begroeiing. Hoe komt deze stoep aan z’n naam? Ir. W. Bos Jzn schreef veel over Sliedrecht. In een zijn boeken, uitgegeven in het jaar 1996 door de toenmalige drukkerij Van den Dool, komt een anekdote voor uit de tijd dat de Baanhoekspoorbrug werd aangelegd tussen 1880 en 1885. Voor de mensen die aan de bouw van de brug werkten werden arbeidershuisjes gebouwd in een stoep aan de dijk direct aan de westzijde van de spoordijk. Eén van de bewoners heette Daniël en die was in het bezit van een stenen fluit, een ocarino. Dit muziekinstrument heeft de vorm van de romp van een vogel en heeft negen toongaten plus een kortbuisje in het midden waarop geblazen werd. Daniël speelde vaak mooie melodieën op zijn fluit. Omdat de stoep diep gelegen was, zeiden de mensen in de omgeving die de klanken van muziek hoorden ‘dat komt van Daniël uit de Leeuwenkuil’. 

BEKEND BIJBELVERHAAL

Daniël in de Leeuwenkuil is een bekend bijbelverhaal uit het Oude Testament (Daniël 6). Het komt uit de tijd van koning Darius (522 tot 486 v.Chr.) de sjah van het Perzische Rijk. Darius stond bekend als een briljant bestuurder die het rijk in provincies indeelde en een uniform muntsysteem invoerde. Koning Darius kende de wijze Daniël en stelde hem aan als één van de beheerders van een provincie. Jaloerse andere beheerders stelden slinkse wetgeving op waardoor Daniël in een Leeuwenkuil terecht kwam, maar hij overleefde. De uitdrukking ‘in de leeuwenkuil zitten’ wordt gebruikt als metafoor voor een situatie waarin iemand zich in een vijandige, gevaarlijke of kritische omgeving bevindt of het opneemt tegen een overweldigende tegenstander. In de Sliedrechtse stoep de Leeuwenkuil woonden lang geleden Neeltjie de Pink en Jassie de Kogel (bijnamen). Ze werden samen oud en op een gegeven moment moesten ze naar het bejaardenhuis aan de Stationsweg, nu bekend als Elektra. Als Neeltjie en Jassie trouwden zouden ze een kamer krijgen, zo niet dan moest ieder op een zaal. Op het toenmalige raadhuis in de Kerkbuurt bleek dat Neel al getrouwd was. Dat was ze volgens de overlevering vergeten.

‘t Schrijverke