Echt Sliedrecht - Wifi

Ik schreef het de vorige keer al, maar pubers en vakantie is toch een heel ander ding. Waar ik ze vroeger nog heel blij maakte met een uitje naar het Baggermuseum en het vullen van zandvormpjes met gekleurd zand, waarbij ik dan meteen een leuke foto had voor in Het Kompas Sliedrecht, kijken ze daarvoor nu niet meer op van hun telefoonscherm. Sowieso heeft dat scherm natuurlijk een hysterisch aanzuigende werking en laat ik zelf niet roomser dan de paus zijn want ik blader graag een rondje op Instagram.

En zo’n zomervakantie duurt voor pubers geen zes weken, maar tel daar maar twee weken bij op. Na de laatste toetsweek vult school de laatste twee weken met een sportdag (van 10.00 uur tot 12.00 uur..), boeken terugbrengen, een picknickactiviteit en op de ALLERlaatste dag dan toch het halen van een rapport. Dit jaar besloten we meteen de eerste twee weken van de zomervakantie weg te gaan en weer een nieuw land aan het lijstje van onze kinderen toe te voegen. Het werd deze zomer Italië. Een groot openluchtmuseum en als je van geschiedenis houdt - zoals ik - is het een groot feest. Daar is niet iedereen het mee eens: geschiedenis is niet het ding van mijn 13-jarige zoon. Maar als je samen weggaat moet er voor iedereen iets leukst te doen zijn. Zo bezochten we vaak ‘s morgens een stadje en ‘s middags werd er gezwommen. In theorie iedereen blij.

Maar pubers zouden pubers niet zijn als er toch snerende opmerkingen werden gemaakt. Zo kwamen er opmerkingen over mijn Engels - wat meer dan prima is - , maar zelf in een restaurant zeggen welke pizza ze wilden durfden ze niet. Of we stonden in Volterra. Volterra werd in de achtste eeuw voor Christus gesticht door de Etrusken. Ik stond me te vergapen aan een amfitheater. De oudste en jongste keken vrolijk mee en vonden het mooi om te zien. Ik keek om me heen en dacht: wauw, vet. Al die geschiedenis en mensen die hier hebben gelopen en geleefd. Enthousiast stootte ik de middelste aan. Hij was minder enthousiast. “Mam, dit is gewoon een hoop oude stenen, die kan ik thuis ook bekijken.” Daar sta je dan met je opvoeding op 1600 kilometer van huis. Een paar dagen later was er gedoe in het zwembad. Ik weet eerlijk gezegd niet eens meer precies waar het over ging, wat waarschijnlijk ook iets zegt over de ernst ervan. Wel weet ik nog dat ik er klaar mee was en ze naar het huisje stuurde. Zonder scherm. Terwijl ik al bedacht dat ik volgend jaar gewoon lekker weer met ze naar het Baggermuseum zou gaan, bleek dat een bijzonder effectieve straf. Want toen ik even later kwamen kijken, hadden ze het hele huisje opgeruimd en waren ze pasta met rode saus aan het koken. Daar doe je het dan toch allemaal voor.

Misschien had ik ze in mijn vorige column toch iets te snel afgeschreven. Voor sommigen bleef een hoop oude stenen gewoon een hoop oude stenen, maar zonder scherm bleken ze ineens prima in staat een huisje op te ruimen en een pan pasta te maken.

Alleen die slechte wifi. Die bleef een probleem.

Marjanne Dijkstra