Trammelant met de lift

SLIEDRECHT De mêêste lezers van mijn schrijfsels zalle wel op de hôôgte weze van ons weungenot. Aal vijftien jaer weune me op de zeuvende weunetaozie van ’t ‘Rondêêl’ en dà ’s met ’t ketoor van ‘Taoblis’ d’r bij acht hôôg. ‘k Mag zegge datte me in ons riante appartement met hêêl veul graegte huishouwe. Netuulijk is ’t net as mè bôôme, me vange veul wind en ‘t gaot buite wel-is aerdig tekeer. Maor in de lôôp van de jaere is aalles sturremvast gebleke en je raokt overaal aan gewend dus maoke me ons gêên zurrege meer as ’t is waait. Wat ‘n meraokels voorrecht is, dat is ’t uitzicht datte me hebbe. Over de zonsondergange verwondere we ons nog aaltijd. Aalle daege is ‘t aanders. We hoeve ok nooit op boijeraodar te kijke of ’t somtije gao regene, want de boije zie me in de veerte al aankomme. Maor de zon kan nie aaltijd schijne. Dà maarekte ik een hortie geleeje. ‘k Mos op een ochend schielijk iewers naer toe wat aailijk nie kon wachte. Dapper pak ik de spulle die ‘k mee mos neme en lôôp mè m’n rollaotertie naer de lift en wà denk ie? Ho ‘De lift is buite gebruik vanwege ‘n ripperaosie’. Goeje raed was duur. Hoe duur daer kwam ik laeter pas achter. Overmoedig doch ik: “Zà ’k dan de trap maor neme?” Dat hà ‘k beter nie kanne doen. ‘k Het ’t dan ok behoorlijk motte bezure. Eêstes mos ik m’n lôôpmaotjie laete staon. En twêêdes, honderd zeuven en twintig ongemakkelijke treeje naer beneejene. Hoe kà je je aaige zô vergallepere. M’n optimisme zee me echter: “As ik trug kom zal de lift ’t wel weer doen. Nou, mooi nie dus. M’n maog zee onderwaail wel: “Baos, ik lus onderdehand wel ’n happie.” ‘k Ben ten aainde raed treechie voor treechie naer bovene gescharreld met op elleke etaozie een hortie uitruste. ’t Was of ik de Mount Everest hà beklomme. De rekening kree ’k de vollegenden dag geprizzenteerd. ‘k Was zô stijf as twêê planke, liever gezeed compleet invelide. ’t Is aailijk wel jammer datte me in ons mooie weuncomplex maor êêne lift hebbe waer ok nogaal is wat aan mekeert. Zou ik op een kwaojen dag is ‘n keer een ambulance nôôdig hebbe dan mot ik drie verdiepinge viao d’n trap naer beneejene worre gesjouwd vóór d’r gebruik kan worde gemaokt van de lift in ’t kôôpgedêêlte van ‘t ‘Rondêêl’. ’t Zal wel een mooien drôôm blijve dat ‘r ‘n lift bijkomt. Hoewel; wat een mooie lift staot ‘r bij de ‘Hemao’, dà mot toch hier ok kanne? Ik ziet ’t al voor me, een mooie, goed waarekende lift naest d’n toren. ‘k Hoop aaltijd nog dat ’r erreges bij ‘Taoblis’ nog een potjie mè geld staot waer ze gêên raed mee wete. ‘k Zou d’r wel ‘n goeje bestemming voor wete.

Jan van der Vlies