Wat is nog ‘n jaer?

Vrijdag 26 jannewaori 2024 is ‘t percies ‘n jaer geleeje dà mijn Ineke stieref. Achtenzestig; veuls te jong. In ‘n êêder diëlectverhaoltjie vertelde ‘k al - “Wà kan ‘k d’r aan doen?” was de titel in ‘t Kompas van 9 november - dà de kans grôôt is, dat Ineke’s kanker te danke was aan d’n uitstôôt van Chemours. Bewijze? Neeje, dà gao nie meer. M’n lief wou onder gêên beding “onder de grond” en dus voor cremere.

Een jaer dus “alweer” of “nog maor”. Dát is hoe je daer tegenaan kijkt. “Alweer” dat is ‘t idee van iederêên op afstand; “nog maor” is ‘t gevoel as ie heur elleken dag herinnert. ‘t Was in ieder gevaal ‘n bezonder jaer. Voor heur staarefdag was elleke 26e dag van de maond mijn standaerd thuisgrap dat ‘t een belangrijke dag was. Gebore op 26 maai, kon ‘k aaltijd vertelle hoeveul maonde ‘t nog duurde eer dà ‘k jaerig was. Een grap soms … nou ja best dikkels aailijk, tot aaregernis van iederêên in huize Venis.

Nae 26 november, de dag dat Ineke uit ‘t ziekehuis kwam met ‘t bericht dat ‘t over was, hè ‘k die grap nie meer gemaokt. Ik denk nie hem ooit nog te zalle maoke in relaosie tot m’n verjaerdag. Nou is ‘t meer ‘n soort “Memory Day”; die nôôdige zelde uit tot ‘n grap.

Op mijn Gezichsboekpaoginao, (de Slierechse vertaoling van Facebook) schreef ik elleke 26e van de maond in ‘t afgelôôpe jaer een herinneringsstuksie voor mijn Ineke. Een soort theraopie - reflectief schrijve, die me wier geleerd deur ‘n aalderaerdigste medebestuurder van de Stichting Struikelstêêne Slierecht-. De Facebookvriende die reaogeerde wazze veraal ondersteunend in dut afschaaidsperces. Aallemael? Neeje, dat nie. Maor hullieze reacties wazze ok wel rede tò bezinning. Maarege wordt Ineke (met ‘n beschaaide urrentjie) bijgezet in de urrennis van heur moeder en vaoder. Symbolisch herêênigd met d’r ouwers van wie ze zielsveul hiew. ‘t Overgrôôte dêêl van heur as blijf thuis. Thuis waer ze ‘t liefst hà wille zijn.

“Wat is nog een jaer?”, is de kop van dut verhaoltjie. Op 26 jannewaori is t’r een jaer verbij… aalle fêêste zijn gewist. De verjaerdaege van onze kaainder en klaainkaainder, onze verjaerdaege, onze trouwdag, de fêêstdaege, Oud en Nieuw...elleke dag mè z’n aaige herinneringe. ‘t Nieuwe jaer zijn d’r dus gêên “verrassinge” meer, denk ik. Leerde wel van Wim Kans-Ouwejaersconference 1979- dat niks zô moeielijk is as ‘t voorspelle van de toekomst.

Aan bekant aalles in m’n leve - vertelde ik êêder - hangt een liedjie of herinnering aan de tekst. In ‘t Engels is dat nou What’s Another Year”van Johnny Logan. Gewonne in ‘t Eurovisiesongfestival in 1970.

Gert