Wmo-consulent Dick de Bruin en zijn opvolger Marjon van de Wetering.
Wmo-consulent Dick de Bruin en zijn opvolger Marjon van de Wetering. Marjanne Dijkstra

Wmo-consulent Dick de Bruin neemt afscheid

Mensen

SLIEDRECHT ‘Bedankt Dick’ staat er uitgespeld in dropjes op zijn bureau. Vorige week nam Dick de Bruin (66) afscheid als Wmo-consulent in het Bonkelaarhuis. De Bruin werkte ruim veertig jaar in gelijksoortige functies. Hij gaat genieten van een welverdiend pensioen.

door Marjanne Dijkstra

,,In januari 1981 begon ik bij de Sociale Dienst Sliedrecht, het dorp had toen nog een eigen sociale dienst. Na 25 jaar maakte ik de overstap naar de wet voorzieningen gehandicapten, die in 2007 opging in de Wmo. Dat Sliedrecht uiteindelijk opging in de Sociale Dienst Drechtsteden vond ik lastig, omdat ik altijd geloofde in de plaatselijke aanpak van deze problematiek. Gelukkig is er door inzet van diverse wethouders altijd een steunpunt in Sliedrecht gebleven en de laatste jaren hier in het Bonkelaarhuis waren ook heel waardevol. Ik ben een bouwer, dus in het begin ging ik iedereen af en attendeerde ze op mijn droppot op mijn bureau. Zo leerde ik steeds meer mensen kennen.” 

Zijn werk heeft hij altijd als waardevol beschouwd, zo vertelt De Bruin. ,,Mijn uitgangspunt is altijd dat je naast de klant moet gaan staan in plaats van tegenover de klant. Bijna niemand komt bij mij voor de lol. Soms moet ik een collega inschakelen voor hulp, soms is het alleen een Wmo-vraag waar iemand mee komt. Het is super om er samen voor te kunnen zorgen dat iemand weer zelfstandiger wordt. Ik weet nooit hoe mijn dag eruit komt te zien en dat vind ik prettig. Ik heb een open inloop en ‘s middags vaak een afspraak. De coronatijd vond ik lastig. Vaak ging ik getest en met allerlei voorzorgsmaatregelen toch naar iemand toe. Een diagnose kun je niet over een telefoon stellen. Ik zie dan niet dat iemand met trillende handen een glaasje water voor me pakt. Mensen vertrouwen mij snel, ik stel mezelf altijd open voor iedereen. Ik vind het ook extra mooi dat ik dit in mijn eigen dorp heb mogen doen. De inwoners van Sliedrecht gaan me aan het hart. Ik doe dit werk niet voor mezelf, maar voor de mensen die mijn hulp nodig hebben. Ze verdienen het, want als ze bij mij komen is er altijd iets aan de hand. De mooiste dingen die ik heb meegemaakt? Een vrouw die over haar man kwam praten. Hij kon zo weinig meer en hing alleen voor de televisie. Ik ging daar langs en heb hem gevraagd of hij niet eens een scootmobiel wilde uitproberen. Na veel twijfelen deed hij het toch en twee maanden later tuft hij hier voorbij en steekt hij zijn duim naar me op. Dat vind ik heerlijk. Of de jonge jongen met een spierziekte. We brachten hem zijn elektrische rolstoel en wilden hem uitleg geven over hoe het ding werkte. Voor we het goed en wel doorhadden scheurde hij er al vandoor. Aan het eind van de straat draaide hij met een ‘big smile’. Op deze manier kon hij wél zelf naar een vriendje in de buurt. Dat ik daarbij kan helpen vind ik zo fijn.”

Het contact met de klanten en de huisbezoeken gaat De Bruin het meeste missen. ,,En natuurlijk ook het contact met collega’s in het Bonkelaarhuis. Maar ik kijk ook uit naar deze nieuwe stap. Mijn vrouw Hetty en ik hebben drie kinderen en zes kleinkinderen en we passen al regelmatig op. Dat wordt nu nog wat meer. Hetty is ook net met pensioen en zij is de ‘voorleesoma’ en ik de ‘doe-opa’. Maar onze weekenden zijn heilig. Lekker weekendjes weg, een dagje naar onze favoriete stad Breda of zomaar lekker langs de waterkant samen lezen: daar gaan we ook extra van genieten.”

advertentie